thesimen

Sevgili tezim

2011-09-01T13:10:00.000-07:00

Seni yazarken..
Kalktım bir çay demledim
Breaking Bad’in 4. Sezonunu bitirdim
Acıktım
Tost yaptım kendime
Elim değmişken bulaşıkları kaldırdım
Facebook’ta 7 senedir görmediğim
Muhtemelen bundan sonra 70 sene daha görmeyeceğim arkadaşlarımın
Resimlerine baktım
Sanki milletin çok skndeymiş gibi resim yükledim, video paylaştım
Sıkıldım
Makale tararken
26 yaşımdan sona bilgisayar oyunlarına sardım
Sims’iydi, Fall Out’uydu, GTA’sıydı
Gözlerim sulanana kadar oynadım
1997’den beri izlemek isteyip kaçırdığım tüm filmleri indirdim
İzledim
O değil de
12 Maymun hakkaten süper filimmiş lan tezim!
Tükettim kendimi
Bu yüzden tezim
Benim bitmez ızdırabım
Bak bu kez kibar söylüyorum, hatta fark ettiysen
Şiir formunda yazıyorum
Yoksa tersim pistir
Ne olur çık git hayatımdan…

Benden Bukadar

2011-07-30T12:59:00.000-07:00

Bu yazıyı Beatles’dan Love Me Do’yu dinlerken yazıyorum. Çok keyifli olduğumdan değil keyiflenebilmek için. Aynı amaçla yaklaşık olarak yarım kilo dondurma yemiş olmam, internette 50 adet kadar komikli video filan izlemem de pek işe yaramadı. Bir şeyler yazabilir miyim lan acaba maksadıyla aylar sonra ilk defa yazmaya çalışıyorum. Bu birkaç ayda işimden ayrılma ve tezime odaklanma kararı aldım. Fazla bir ilerleme kaydedemedim. Yerli yabancı pek çok firmayla iş görüşmesine gittim. Muhtelif Özlem, Merve ve Pınar Hanım’larlan mülakatlar gerçekleştirdim. Grup mülakatlarına katıldım bu tür kollektif mülakatlarda farz-ı misal çalıştığım firmanın sikko projesi hayat mebat meselesiymiş, çoluğun çocuğun rızkı, evin morgıcı buna bağlıymış gibi canla başla fikir ürettim, katılımcı oldum, katılamayanın fikrini aldım. En sevdiğim özelliğimin çalışkan ve sonuç odaklı olmam, kişiliğimin olumsuz yanınınsa fazla mükemmeliyetçi olmam olduğuna neredeyse kendim bile inandım. Zeki, çevik, atik ve prezentabl oldum..sonuçta babayı aldım. İş görüşmesine gitmekten o kadar sıkıldım ki bi ara “riks budur” diyip karşımdaki İK kadınına hareket çekmeyi ve elinden bırakamadığı Starbucks kupasındaki leş kahvesinden bir yudum alıp odayı terketmeyi düşündüm ama fazla orijinal bir fikir olamadığı için vazgeçtim..

Değişen Birşey Yok

2011-02-19T10:11:00.000-08:00

Maalesef şişmanlık maceramın sonuna gelemedim.

6 öğün yiyorum; spora gitmeye çalışıyorum..su, bitki çayı filan içiyorum..İçki içemediğim ve fast food yiyemediğim için kendimi sosyal hayattan soyutlayıp münzevi bir hayat yaşamaya başladım.. Ara öğün, kan şekeri tırı vırı kovalarken tezimi bile bi yana kodum…

Düşünün ki bu aralar girdiğim en sosyal ortam diyetisyenimin bekleme odasıydı; 4 şişman nefret ederek birbirimizi inceleyip hangimizin daha şişman olduğunu anlamaya çalışıyorduk.

Kadın dergilerini karıştırdım, bu baharın trendlerini (camel rengi trençkotun altına renkli etek giyiyormuşuz) ve ona seni seviyorum dedirmenin 22 yolunu öğrendim. Tam sizin ilişkiniz hangi aşk filmini andırıyor testini çözecekken benim sıram geldi. (Neyse ki yanıtı biliyorum “Terminator 2: Judgment Day”).

İçeri girdim güleryüzlü mamafih zalım bir diyetisyenim var. Beni tarttı bu hafta yarım kilo vermişsin dedi, aferin dedi..Kendisine en sevimli halimle önümüzdeki hafta 5 kg vermek için söyleyeceği herhangi bir kimyasalı (legal olsun illegal olsun) kullanabileceğimi belirttim. Acık çukulata yesem dedim..bak şimdi dedi bir madlen çukulata karesini al dedi..evet dedim..4 e böl dedi…evet dedim…bir parçasını al, o minik parçayı damağına yapıştır dedi..em dedi…

EMMEDİM!

Neden reenkarnasyona inanmıyorum?

2011-01-08T15:52:00.000-08:00

En sevdiğimiz kişilerden olan Gözde İnsanı bu aralar reenkarnasyon mevzuuna takmış. Konuyla alakalı kitap olsun mekale olsun bunları karıştırıyor. Okumakla da kalmıyor vaktinin bir kısmını adeta bir tarikat lideriymiş gibi beni de bu kavrama inandırmakla geçiriyor. Benim hayata yönelik genel yaklaşımım “böle hayat mı olur olum..bitse de gitsek” tandansında olduğundan ve öldükten sonra yüzde bir milyon ihtimal asil listeden cennete kapak atacağımı bildiğim için hiç kafamı yormuyorum bu konuya. Sanki bi bok varmış gibi ne gelecem lan bi daha! Cennette denize masa kurdurup Jim Morrison, Kurt Cobain ve Jimi Hendrix’le okey oynama hayalim var lan benim! Ha velev ki geldim eğer Brunei sultanının varisi ya da potansiyel bir model, aktrist adayı değilsem kendimi beşikten atar intihar ederim. Bir hayatta daha yıllarca okumaya, iş aramaya, çevre yapmaya kasacak mecalim yok.

Neyse Gözde’ye dönelim; anlattıkları arasında en acayibime giden şey ruh bölünmesiyle ilgiliydi. Şöyle ki ölümden sonra nasıl oluyosa artık ruh ikiye ayrılıyor. Bu ayrılan ruhlar 2 farklı bedende reenkarne olyor; ağzımıza pelesenk olmuş “ruh ikizi” nanesi de böye çıkıyormuş ortaya.

İşte bu akşam sıcak çikiletelarımızı içerken bu mevzuyu bana ruh ikizim sevdiceğimle paylaştım. Aniden aslında içimizde Hamza isimli kıllı bir herifin veya mahallenin kabusu olmuş kız kurusu Atiye ablanın ruhunu paylaşıyor olabileceğimiz gerçeği yüzümüze tokat gibi çarptı..Evet işte bu yüzden sırf bu yüzden reenkarasyona bir kez daha inanmıyorum sayın okuyucu!

PİES: İstemiyorum lan tanımadığım adamın ruhunu içimde ne münasebet…

Ne işim var lan benim Pazar sabahı Kartal Cevizli’de?

2010-12-25T13:09:00.000-08:00

Henüz bitmemiş bir yüksek lisans tezim olmasına rağmen geçtiğimiz hafta tekrardan ALES sınavına girdim. Neden diye sormayın. Sanırım 19 senelik öğrencilik hayatımı bitiremiyorum sevgili okur. İçimde devamlı ödev yapmak, sınava girmek, hocalardan fırça yemek isteyen besili bir inek var.

İşte bu inek yüzünden Pazar günü uykumun en datlı dakikalarını yaşamam,en kötü ihtimalle kalkıp çişimi yapıp tekrar uyuman gereken dakikalarda Kartal Cevizli’de betonarme ötesi bir lisedeyim. Yoğun güvenlik önlemlerini aşıp okula girebilmişim. Zaten kapıda Kolombiyalı koko kuryesi muamelesi görmek istemediğimden yanıma bi kafa kağıdım, azıcık da para almıştım. Efil efil ergen teri kokan sınıfımı buluyorum. Hatta duvarlara sinen kokunun ağırlığından ve sınıfın soğukluğundan çocukların ısınmak için Cuma günü sınıfta aktif bir şekilde uzun eşek oynandığı konusunda teoriler geliştiriyorum.

Gözetmen öğretmen hanım teyze geliyor bize sınav kitlerimizi dağıtıyor. Sınav kiti dediğim malum artık ALES olsun KPSS olsun bu tarz sınavlarda kullanacağımız kırtasiye malzemeleri sınavdan önce paket halinde dağıtılıyor. İçinde 2 dene kalem (fatih marka), 1 dene silgi (no name), 1 kalemtraş (dandik), 2 olips şeker bi tane de peçete bulnmakta. Açıkçası peçeteyi görünce sınav esnasında yaşanacaklar konusunda biraz endişeleniyorum. Kitapçıklar dağıtılıyor, gözetmen teyze de bu yoğun güvenlik önlemlerinden tırsmış olacak ki herkesin sınav giriş kağıdına, kafa kağıdına filan tikatli tikatli bakıyor. Benim belgelerimi kontrol etmek için yaklaşınca bi an götüme sakladığım malları fark edecek diye endişeleniyorum. Sonra “ne malı olum?” diyorum kendi kendime. Aniden narotiğin aradığı bir kurye değil sadece doktora filan yapmayı düşünen genç bi kişi olduğumu hatırlıyorum; sorulara geçiyorum.

Burada bir parantez açıp soru sayısının ve ağırlıklarının değiştiğini; 200 sorudan 150 tanesini yapmamız gerektiğini sınava 5 dakika kala öğrenmemi kendi ilgisizliğime ve angutluğuma bağlıyorum. Sınav başlamadan önce konuyla alakalı bir brief veren adını bilmediğim “çok çalışmış konuya hakim yaşı geçkince abi” ye buradan teşekkürlerimi sunuyorum.

Sınav soruları elbette ki yüksek lisans ve doktora yapacak kişilerin zihinsel kapasitelerini ölçecek seviyedeydi. Zevksiz bir hatunun haftalık giyim kombinasyonlarını hesaplamak olsun, bayağı kesirler olsun, çemberin çevresi olsun mühim şeyler bunlar. İlerde tezimizi yazarken, araştırma yaparken lazım olacak bunlar hep.

Neyse öyle böyle sınav bitti; kendimi dışarı attım. Trafik ve kalabalık yüzünden 2 saatte evime zor ulaştım; cep telefonum yanımda olmadığı için annemler en sonunda cozutup ales bahanesiyle kocaya kaçtığımı düşünüp beni aramaya filan çıkmışlar sağolsunlar.

Yanıma bırak cep telefonu bozuk para bile almama izin vermeyip sanki evimin çevresinde yada en azından aynı mahallede okul yokmuşçasına beni te Kartal’a göndererek böyle renkli bir Pazar günü geçirmemi sağladıkları için yayında ve yapımda katkısı olan tüm kişi ve kurumlara teşekkürü bir borç bilirim. Hayatıma renk kattınız.

Ağzımızı Kırarlar

2010-12-12T02:54:00.000-08:00

Tekrardan spor salonuna gitmeye başladım. Gördüğüm acayipliklerden narsisist kaslı abi, ekürisi saz arkadaşları, bilimum kaslanma serzenişleri (bas abi bas, ekmeği kesecen günde 4 litre süt içecen kanka!), bisiklet üzerinde kek tarifi veren ev hanımı tipolojilerine blogun bir yerlerinde değinmiştim. Fekat bu yeni tanıştığım insan güruhu bambaşka sayın ve sevgili okur; tae- bo yapan ev hanımları ordusu!

Saat 19:00 da başlayan teo-bo derslerimiz, fitnızımızın sahabı “ters koni” abi tarafından verilmekte. Gerçekliğin sınırlarını zorlamak gibi olacak ama hayal edin 15 tane ev hanımı (bi kısmı taytlı bi kısmı taytsız) önlerinde arnold tipli bir abi gayet senkronize ve düzgün bir şekilde havaya Allah ne verdiyse aparkat olsun, kroşe olsun, high kick olsun savurup duruyorlar. Fonda da sözleri “hold me, kiss me love me baby!...” olan godik bir tekno şarkı çalıyor. Bu sırada Ters koni abi Amerikan savaş filmerinde gördüğümüz götlek çavuş edasıylan : “Tekmeyi daha yukarı at! En sert yumruğun bu mu ha bu mu? Yat yere 50 şınav çek!”. Askerliği sanki Kütahya Hava İndirme’de değil Arkansas’ta yapmışçasına girdiği bu tripler umarım ordusunun kazan kaldırıp kendisini dövmesiyle sonuçlanmaz. Zira hatunlar kelebek gibi uçup arı gibi sokacak kıvama gelmiş hocam...

Çocukluğum

2010-11-09T16:11:00.000-08:00

Açıkçası özlemle hatırladığım bir çocukluğum olmadı. Hayatımın kafadan ilk 10 ylını “büyüsem de bitse şu saçmalık” psikolojisinde geçirdim. Biraz asosyal ve salak bir minik yavru olduğum için bir türlü yaşıtlarımın oyunlarına entegre olamaz; mal gibi koşuşturan çocuklara bakar; kitap okurdum. Devamlı yanan ampule bakmam da sanırım bu yıllara rastlar.

Geçtiğimiz yıllarda evimizin yıllık “gereksiz evrakları atma günü” kapsamında çocukluğumda yazdığım bir şiir elime geçmişti. Şöyle bir şeydi sanırım: “Benim bir balonum olsun isterim/Ama balonum olsa da uçmaz ki/Bir topum olsun isterim/Ama topum zıplamaz ki…” felan diye giden abuk bir şiir yazmışım. Önce “Vah yavrım.. nası çaresiz hissediyormuş kendini” diye düşündüm, hislendim. Sonra o yavrunum kendim olduğunu fark edip sinirlendim; “ Yediği önünde yemediği ardında eşşolueşşeğin evladının yazdığı şiire bak!” diyip; derhal imha ettim. Hatta hızımı alamayıp eski karnelerimi, teşekkür takdir belgelerimi bide adını hatırlamadığım bir ilkokul arkadaşımın bana yazdığı yılbaşı kartını da hacamat ettim.

Sonra düşündüm çocukken güzel olan şeyler de vardı. Mesela orkitlerin içinden çıkan torbalara su doldurup aşağı atmak, evdeki misketleri balkonda sektirip aşağı atmak, hatta evde ne var ne yok camdan pencereden aşağı savurmak, kendi saçım üzerinde sanatsal kesim denemeleri yapmak, tam fotoğraf çekildiği anda altına işemek ve bu fotoğrafla aile albümünde yer almak…

Şu yazdıklarımı okudum da hakkaten mal bir çocukmuşum lan ben! Bir zaman kondasatörüm olsa geri dönüp şu salağın ağzını yüzünü kırmak ve bir iki şey söylemek istiyorum:

“Yavrucum hayat dışarıda çık gez oyna, tuhaflığın lüzumu yok! Gel 14 yaşına istemediğin kadar tuhaf olacan zaten. Bide bugün dövdüğün bütün oğlanlar seneye ağzını yüzünü kırcak dikkat et..Hadi bakim şimdi bol bol süt iç, ıspanak filan ye ne bileyim ”

Bilmediğin Ot

2010-10-29T06:32:00.000-07:00

İnsanın başına ne felaket geliyorsa meraktan geliyor sayın okuyucu. Bilindiği gibi yemeğe ve yedirmeye gönül vermiş bir insanım. Çok uzun zamandır yapmak isteyip de yapamadığım bir aktivite vardı: Suşi yemek. Dün pek muhterem sevgili kişisinin de gazına gelerek aha buraya gittik. Eğer kafanızda “öğğk çiğ balık yenir mi lan! Yosuna sarıyolarmış bi de!” gibi mesnetsiz önyargılar varsa lütfen önyargılarınıza kulak verin! Ben dün yutamadığım yapış yapış haşlanmış pirinç tomarı, midemi kaldıran balık ve yosun kokusunun katlanılmaz cazibesiyle bir milletin acılarına ortak oldum; neden acı çeken liseli Japon kız konseptinin var olduğunu anladım.

Ben önümdeki yemekleri çıbıklarla didiklemeye çalışırken yan masamızda “turist hatundan İstanbul’u gezdirmek suretiyle verim almaya çalışan adam” profilinde 2 dene türko ve elbette sarıkafa bir turist kızcağız vardı. Turist kızımız adeta Tokyo’nun bağrından kopmuş gelmiş gibi öjenik haliden beklenmeyecek bir performansla kibar kibar çıbıhlarıyla yemeğini yerken bizim ayular sanki Aksaray Konya karayolundaki kamyoncu lokantasına girmiş gibi ağzını şapırdata hüpürdete önüne konanları mideye göçürttü. Bir yandan da “are you disko tonight”, “this is the best suşi pleyz in İstanbul” ve en sevdiğimiz “If you don’t feel okay, we can go back home-yani diyor ki kendini ii hissetmiyosan daha fazla yiyip bana hesap ödetme, direk evimize dönüp işimize bakalım” cümlelerini kurarak amaçsızca yazılmanın tüm farzlarını yerine getirdiler.

Neyse bir yandan balık kokusu bir yandan yükselen testesteron seviyesi eşliğinde yemeğimizi tamamlayıp hacimlice olan hesabımızı ödedik. Diyeceğim o ki “denizden babam çıksa yerim hacı” mantalitesinde bir insan değilseniz benden size blogger tavsiyesi: ilişmeyin! Ama tabi bunların hepsi hayat tecrübesi…Ha bide evet eve dönünce peynir ekmek yedim.

Piyes: Benim yiyemediğim suşileri göçürten hassas mideli yarime buradan öpücük yolluyorum. Önünde saygıyla eğiliyorum.

TOMBULUM

2010-10-20T13:57:00.000-07:00

İflah olmaz bir tombulum ben..bu güne kadar yaşadığım hayatımın muhtemelen %55’i öküz gibi yiyip kilo almakla geri kalan kısmısı da onları vermeye çalışmakla geçti, geçiyor ve hatta geçecek gibi gözüküyor. İçtiğim suyun bile yaramasının yanı sıra waffle üstü, ekmek arası ve serbest stilde yediğim nutlellaların, içtiğim biraların ve dahi yanında göçürttüğüm pattiz kızartmaların yağ oranımdaki payı büyük.

Her neyse herkesin “Ay bu scakta da hij bişi yenmiyo annem” muhabbetleri yaptığı yaz mevsimini 7 kg alarak kapattım..”Oha!” dediğinizi duyar gibiyim ama demeyin lan! Bi de beni uzun zamandır görmeyen arkadaşlarıma sesleniyorum; evimde kocaman bir boy aynası bir de dijital tartı var. Noolur beni görür görmez “Ay Simeaan çok kilo almışsın!” demeyin; asabım bozuluyor artık.

Kilomdaki bu konjonktürel dalgalanmalara alışığım aslında; 3 haftadır da diyetteyim. Bana diyet yapmak değil de ekürisi olan egzersizdi spordu her ne bokumsa onları yapmak konuyor. 1 Sene önce yıllık olarak yazıldığım spor salonu üyeliğinim son 4 ayını içimde yarattığı “tekerlek içinde koşan amaçsız hamster” psikolojisi nedeniyle bıraktım. Evde spor yapmaya karar verdim. Torrent sitelerine fat burn, lose weight, pilates filan yazarak bir sürü video indirdim.
Bu egzersiz videoları bana bambaşka dünyaların kapılarını açtı sayın okuyucu. Çok farklı insan türevleri varmış; şimdi sizleri onlarla tanıştırmak istiyorum:

1.Winsor Pilates - Accelerated Fat Burning:

Bu fidyomuzda 50’lerinin ortasında bir teyze, arkasında dans grubu ve kafası güzel davulcularıyla bize moderen dans, ayrobik, pilates kombosu yaptırıyor. Teyzenin yaşına takılmayın egzesizin yarısını geçtikten sonra “yeter laaaan!” diyeceksiniz. Ha bir de dansçılar ve dahi teyze anlamadığım bir şekilde psikopatça gülümsüyor, adeta çektiğiniz acıdan zevk alıyormuş gibi…ya da bana öyle geldi..bide arkadaki esmer hatun göz kırptı sanki bi an…neyse

2.Fat Burnning Workout For Dummies:

Bu fidyodaki eğitmenimiz Arnold abla. Yine saçmasapan hoplamalı zıplamalı bir egzersiz. Bu hatun da adeta çok keyifli bir şey yapıyormuş gibi devamlı gülümsüyor. Yoksa spor keyifli bişi mi lan? Allah muhafaza!

3.Hip Hop Abs:

Artık iyice rasyonellikten ve sportmenlikten uzaklaşıyoruz. Bu videoda zenci bi eleman var; arkada melez dansçı hatunlar filan.. Hip kop yaparaktan zayıflamaya çalışıyoruz. Zenci abi bize sık sık resimde gördüğünüz gibi karın kaslarını açıp gösteriyür. Bu hareketi yaparsanız böyle kaslarınız olur hasabı. İçimden protein tozu almadan dimi hacı, salonda çalıştıktan sonra aynada kendini kesmeden, her sabah 4 yumurta yarım litre süt tüketmeden…oldu canım diyorum.. Ben de en olimpiyat ruhu dolu hislerimlen bakıyorum, inceliyorum. Yoksa ne bakıcam elin herifine…

Bu egzersizleri yaparken ne maymun pozlara girdiğimi burada anlatıp daha fazla kendimi rezil etmek istemiyorum. Halı üzerinde sürünp kendimce pilates yapmaya çalışırken beni gören abim “Hakkaten garip bi insansın lan sen” dedi ve gitti.

Bir gezi yazısı: Adaya gittik biz

2010-09-11T02:58:00.000-07:00

Bayram tatili münasebetiyle hem biraz deniz havası almak hem içine girince cebinizdeki paranın sikko kafeler ve saçmasapan barlarda aniden esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolduğu Kadıköy-Cadde -Taksim Şeytan Üçgeni’nden kaçmak için sevdiceklen adaya gidelim dedik. Kendimize her biri bir birinden müstesna Prens Adaları’ndan Heybeli’yi seçtik. Fakat çok orijinal bir tatil planı yapamadığımızı vapur iskelesine varınca anladık zira İstanbul nüfusunun büyük bir kısmı da bizim gibi adalardan herhangi birine kaçmaya çalışıyordu.

Kendimizi zar zor vapurun içine tıktığımızda sanki ada vapurunda değil İtalya’ya giden bir mülteci gemisinde gibiydik. 1 saatlik yolculuğu ayakta geçirmek istemediğimizden ve oturacak yer de olmadığından yere bağdaş kurmak suretiyle mülteci imajımızı pekiştirdik. Üstümüze basan insanlar olsun, kahvesini üzerimize dökenler olsun, yanımıza yarım göt sıkışmaya çalışanlar olsun bu gibi tatlı olaylarla yolculuğumuza devam ettik. Hatta yanımızda oturan çocuklu ablanın sevimli veledinin bize bakıp bakıp “Petrolofisiiiii” diye bağrınmasının üzerine özel güçlerimizi kullanarak bu sevimli kerizi uyuttuk (hayır elbette çocuğa keyif verici bir madde vermedik, aşk olsun biz öyle insanlar mıyız? Hem niye mamülleri ziyan edelim?)

Ağırlık ve dalgalardan sebep 40 derece kadar sola yatmış vapurumuz ada iskelesine yanaşıp diğer yolcularla beraber adeta Normandiya çıkarması yapıyormuşuzcasına karaya ayak bastığımızda mis gibi at boku kokan ada havasını içimize derin derin çektik. Adanın merkantilist esnafından alışverişimizi yapıp son kazığımızı da yedikten sonra at bokları üzerinde sekerekten mesire yerine ulaştık.( Çok heyecanlıyım bu kelimeyi cümle içinde kullandığım için durmadan “mesire, mesire, mesire” demek istiyorum).

Adaya bizimle beraber akın eden kişiler sanırım plajlara yöneldiği için mesire (allahım bi kez daha yazdım, ne kadar mes’udum) yerleri beklediğimizden daha boştu. Gün boyu tıkınarak, içerek ve dağ tepe dolanarak eğlendik.

Yorgun, mutlu ve at boku kokulu bir şekilde yine mülteci gemimize binerek geri döndük. Yolda müzik dinleyip, kek yidik çay içtik. Hayat filan güzel şeyler diye düşündüm; derin düşüncelere daldım; sonra anladım ki derin düşüncelere filan dalmamışım uykum gelmiş sadece. Neyse.

Bi dahakine Büyük Ada’ya mı gitsek lan?

Kısa Kısa

• Vapur iskelesinde “Aşkınızı tazeleyin/aşk bir sudur iç iç kudur” diye su satmaya çalışan esmer vatandaşlar en güzel duygunun insanıdır.
• İkimiz de gün görmemiş birer apartuman çocuğu olduğumuz için bayır aşağı inerken hızımızı alamayıp “Simen ben duramıyorum olum!”, “Yurdun ben de lan!” diyerekten ağaçlara toslar olmak.
• Çift görünce pis pis bakan muhafazakar aile…Ne bakıyosunuz olum?
• Yine tüm çiftleri 50 metreden göz hapsinde tutan bekçi amca..amacın ne?
• Yanan mangalı olduğu gibi çöp konteynırına atan dana söndüremiyosan su dök üstüne toprak at ne bileyim.
• Pikniğe yanında 5 tane çakı getiren sevgiliden tırsarım arkadaş…

Yusuf Sesleri

2010-08-10T02:10:00.000-07:00

Senelik izinlerinin bir kısmını kullanan sevgili ailem kendilerini Ege’nin soğuk sularına bandırmak üzere beni evde dımdızlak bırakıp yazlığa gittiler. İlk başta “uu beybi çılgın parti zamanı” filan diye karşıladığım bu durum benim ve dahi arkadaş grubumdan hiç kimsenin yeteri kadar çılgın olmamamız sebebiyle hüsrana uğradı. Ben de kıç kadar evimizde tek başıma çok uzun zamandır kaçtığım bir gerçekle burun buruna geldim. Ben dünyanın en tırsak insanıydım sevgili okuyucu ve evim benim gibi bir tip için tehlikelerle doluydu.

Mesela “ Requiem for a Dream” marka buzdolabımız aniden gaza gelip takır tukur sesler çıkararak sizi yerinizden zıplatabilir ya da çalışmaya başladığında “zöherey” gibi bir ses çıkarıp 3 dakika sonra üzerinize atlayacağı hissi uyandırabilir. Bu durumda şahsen ben olduğum yere çöküp buzdolabının beni öldü sanmasını bekleyerek dua ediyorum.

Haddinden fazla ince olduğunu geçen gün çok acı bir tesadüfle öğrendiğim banyo duvarlarımız ile sıkıcı hayatımda yaşadığım heyecanı 8 e filan katlıyorum. Geçen gün kendi halimde uslu uslu duş alırken, aniden “bitmiş bu yae” diyen bir erkek sesiyle irkildim. Yine buzdolabı tekniğini uygulamaya geçirdim ama sonra duşakabinin içinde çökmüş, dalyaprak halimin çok salak gözüktüğümü fark edip tırsa tırsa dışarı çıktım. Meğersem bizim banyolar bitişikmiş ve komşumuzun tuvalet kağıdı bitmiş, adam karısından tuvalet kağıdı rica ediyormuş. Ha senelerdir oturduğum evde bu detayı fark edememiş olmamı da tırsak olduğum kadar angut bir insan olmama bağladım. Bir de muhtemelen komşu da bizim banyodan gelen sesleri gayet net duyduğu için kendileri için baya üzüldüm.

Gelgelelim evimi benim için korku tüneline çeviren en önemli detay azıcık bir esintide çotank diye çarpan kapılar ve rüzgarın çıkardığı saykaledik “uuuu” sesi. Abartmıyorum bu sesi duyan bir arkadaşım “Abi senin evinden sanırım tırsıyorum” dedi, bi daha da gelmedi zaten.

En sevdiğimi en sona sakladım sabah ezanını Tom Waits- Nick Cave arası bir sesle okuyan yurdum müezzini. Çık hayatımdan yalvarırım, her sabah 5’de zıplayarak uyanıp. “Allahım iyi bir insan olucam bundan sonra, hiç yalan sölemicem zaten sex-drugs-rocknroll bi hayatım yoktu ama daha bi ot formunda yaşayacağım bundan sonra, yani ot derken aman yanlış anlama bildiğin çayır çimen yeter ki şu müezzin gelip beni yemesin. Sübhaneke dinimiz amin” diye yalvarırken buluyorum.

Şimdi bana “bize ne kardeşim senin evindeki korkunçlu olaylardan” demeyin nolur lan, hakkaten çok tırsıyorum. Geceleri kapımı kilitliyorum, uyurken öcü gelirse diye sırtımı duvara yüzümü kapıya verip uyuyorum, çok tırsarsam bu sıcakta pikeyi kafama kadar çekip öyle duruyorum. Fakat bu numaralar pek işe yaramıyor.

Bir de…

Evde yalnız olduğumu buraya yazmamalı mıydım lan acaba? Nese çok tırsarsam silerim..

Bu aralar...

2010-07-22T04:51:00.000-07:00

• Bağdat caddesi kafelerinde gördüğüm ergen kızların tuvalette yaptıkları konuşmaları, dedikoduları dinler oldum. Bir kolayı 5 TL’ye satmalarını adil göstermek için kafe işletmecilerinin tuvalete yığdıkları parfüm, saç maşası, saç spreyi, asteon gibi mamullere görmemişçesine dadanan bu yavrucakların masalarında kuzu kuzu kendilerini bekleyen sakalı bitmemiş safkan Abercrombie delikanlıları hakkında çevirdikleri muhabbetler ve entrikalara şaşar oldum. Ben mal gibi konuşmalarını dinlerken aniden bana dönüp “Yaae bişi sorcaam..Makyajım nasıa” diyenlere. “Şahane” diyip ortamdan topuklar oldum.

• Body Worlds sergisine gidip “Vay aminakii naapmışlar lan cesede? Töbestafurullah” filan oldum. Şaka maka çocuğuyla gelen aileler vardı; çıplak kadavraları filan değil de en çok zürafa taşağını nasıl açıklayacaklar minik yavruya; onu merak eder oldum.

• Dünyanın en saçma sapan ve gereksiz stajını yaparkene internette sörf yapmanın dalağını yarar oldum; hiç lüzumlu değilken nikah şekeri, çim biçme makinesi ve kiralık ev bakar oldum.

• Aşk hayatıma restart vererekten uzun zamandan beri haggaten mutlu oldum. Sevdicekle elele, bu sıcakta deli sikmiş gibi İstanbul’u gezer oldum.

• Evi başıma bırakıp kaçıp giden anam ve abimin yüzünden önce umutsuz ev kadını oldum sonra rahvan gitsin diyerek evi bekâr evine çevirdim; bok içinde yaşar oldum.

• Akşamları can sıkıntısından Küçük sırlar, Evcilik Oyunu filan gibi bilimum denyo TV programını takip eder oldum.

• Tez konusu bulmam gereken şu günlerde saçma sapan işlerle uğraştım, geceleri yatağa girdiğimde vicdan azabından kıvranır oldum.

PiyEs: Evet bu yazıda Masumiyet Müzesi’nin Bazen isimli bölümünden esinlenilmiştir ama o kadar yani…

Müzikli Toplama Kampı

2010-07-01T15:48:00.000-07:00

Yaşıma başıma bakmadan girdiğim işlere bir yenisini ekleyerekten geçtiğimiz günlerde Sonisphere Festivaline iştirak ettim. Sözlüklerde, forumlarda filan baya didiklenmiş; ben kısaca üzerinden geçeceğim:

-İyi müzik eyvallah ama o Slayer’ın manitu belasını versin. Müziğe, armoniye, insanlığa ve dünya barışına olan inancım sıfırlandı lan!

-Konser biletine 190 tele verip sahneyi göremeyebileceğimi hesaplamıştım ama bari ekranları 2 metre yukarı koyaydınız be! 3 aydır taksit ödüyorum Allahsızlar!

-Rammstein’ın Sahne Şovu 101 konseptli “şov nedir ne değildir; adam nasıl yakılır” dersi veren konserinde kendimizden geçtik. Bir daha gelsinler bir daha izlerim! Sezen Aksu’dan Beni Yak isimli eseri kendilerine buradan yolluyorum.

-Sonisfir maalesef sadece efendi efendi müzik dinleme yeri değildir. Aynı zamanda psikolojik ve bedensel bir sınavdır. Yemek mi yemek istiyorsun? Önce 500 metre uzunluğundaki kuyruğa gireceksin fiş alacaksın! Aldın mı? Hah şimdi bi daha kuyruğa girip yemeğini al; ziftlen. Yok öyle biramı yemeğimle birlikte içeyim. Bir şey içmek istiyorsan sıraya girecen yine! Hatta koskoca stadyumda su bitebilir; olur yani abartmanın bir alemi yok! Su yoksa bira içeceksin Allahın sıcağında … Herşeyden de şikayet edilmez ki kardeşim!

-Tuvaletler hakkında o kadar feci şeyler duydum ki 3 gün boyunca girmedim. Ter olarak attım..

-Festivalin en korkutucu figürü sanırım “ERGENLER” di. Nereden alabilmişse bira içip boş bardağı sallayıp atmak, sigara içmeye çalışmak ama elinde tutmayı bile becerememek yanından geçen insanların üzerinde basmak veya külünü serpmek, stadın ortasına kusmak, anlamsızca (ama hakkaten anlamsızca) bağırmak…

-Sevgilisine trip atan got kız en güzel duygunun insanıdır.

-Uzun yıllar sonra öksürük şurubunu kafaya diken insan görmek. Nostalji yaşamak…

-Kalabalık grupla gidip herkesi kaybetmek; kimseye ulaşamamak

-Bir tişörtün 40 TL’ye; dandik bir köfte ekmeğin 7,5 TL’ye satıldığını görmek

-Festivale gitmeden önce aman yağmur yağmasın sakın filan diyip stadda sıcaktan yağmur duası yapmak

-Elinde kapı gibi biletin olmasına rağmen gün içerisinde dışarı çıktın mı içeri girememek. İçeride satılan saçma sapan yiyeceklere mahkûm olmak; organizatörlerden kar maksimizasyonu dersi almak

-Konser çıkışı Taksim’e akıp disko disko partizani eşliğinde göbek atan “bikelamun metalci” görmek

Yine de her şeye rağmen güzel eylendik lan! Ama Slayer’ı elime verseler çok fena döverim o ayrı…

Evimizdeki Anlamsız Objeler Silsilesi Vol 2.

2010-06-06T10:19:00.000-07:00

Son zamanlarda Efes Pilsen sponsorluğunda takılıp evde tavanı dikkatli dikkatli izlemek gibi bir hobi edindiğimden, evimizdeki abuk subuk objeleri daha bi itinalı seçebilmeye başladım. Aslında bu yazı ukala ukala dolabımla duvarın arasında duran ve kapım her kapandığında düşen dallama t cetveli hakkında olucaktı. Siyasal mezunu bi kişi olarak odamda en ufak bir yeri olmayan bu cismi defetme isteğim mesleğini 15 sene evvel bırakmış anam tarafından “Bana lazım o, dursun” feveranları eşliğinde reddedildi. Hayalperest dananın teki olduğum için belki anam 60 yaşından sona bi gökdelen filan çizer; biz de ihya oluruz diye düşünerek ilişmedim kendisine ama pek yüz göz de olmadım. Merhaba-merhaba o kadar.

Neyse onu mu yazsam filan diye düşünürken bu aralar sevgiye ve ilgiye ihtiyaç duyduğumdan mıdır nedir bir anda arkadaşımın rujunun fazlasını aldığı eski makale çarptı gözüme. Bu garabet şeyi atmayıp; İstanbul Modern’e “love of science” adı ile yollamayı düşünüyorum. Üzerinde nal kadar “Artık İçimdesin” yazan bi tabelayı duvara astıklarını gördükten sonra bu eserin de orada hak ettiği yere ulaşacağına inanıyorum.

Ha bu arada buradan Google’da “entel sevişmeli porno” diye arama yapıp; ne alakaysa buraya yönlenen kişi veya kişilere seslenmek istiyorum: Resimdeki “dodak” lar bana ait değildir, abuk subuk şeyler yazıp adamın asabını bozmayın.

Emzük

2010-05-30T04:51:00.000-07:00

Bu haftanın abuk haberi Hürriyet gazatasından:

“İşyerindeki erkeği emziren kadınlar tacizden kurtulur
İslam dünyasının en itibarlı eğitim kurumlarından Mısır’daki El-Ezher Üniversitesi’nin Hadis Bölümü Başkanı Prof. İzzet Atiya, “Kadınlar, aynı işyerindeki erkekleri emzirirse, akrabaya dönüşür, tacize uğramaktan kurtulur” fetvası verdi. Bu şaşırtıcı fetva, İslam dünyasında tartışma yarattı”

Haberin devamında emzirme, İslam, İslam’ın emzirmeye olan yaklaşımı ile alakalı bi ton bilgi var.

Fakat bence işin aslı bizim Prof. Atiye sanırım öğrenci işlerindeki süper tatlı memeleri olan hatundan hoşlanıo…Ya da Ortadoğu birbirini emükleye emükleye kendi cinsel devrimini yaşayacak. Hayırlara vesile olsun efenim.

Rahmanlar- kişisel tarihimdeki bazı bi takım anlar

2010-05-21T12:37:00.000-07:00

1
Bir ay kadar önce gözde insanının evinde dururken 2 kutu oyun hamuru bulduktan sonra hiçbir keyif verici madde etkisi altında olmamamıza rağmen oturup ciddi ciddi oyun hamurundan çiçek böcek yapmaya başlamak ve bir yandan Nevermind dinlemek. Yarım saat içinde yaşam enerjimizin yeşilden kırmızıya dönermişçesine azalması ve “yeter lan Kurt yıllardır derdin, kasvetin bunalımın bitirdi bizi; kendini yaktın bizi de mi yakıcan!” diye bilgisayara saldırmam..

2
5 sene önce Durakta beklerken otobüsün durmaması, arkasından koşmam, otobüsün yavaşlaması, tam ben yetişicekken tekrar hızlanması ve bu saçmalığı 2 kere filan daha yapması. Otobüsün arkasından “Dursana lan orospu çocuğu!” diye bağırmam…Otobüsün durması.

3
Taksimde takılırken, garsonun gelip Gözde insanına “Ablacığım arka masada oturan arkadaşa çok benziyonuz bi fotoğrafınızı çeksek demesi”. Gözde insanının arka masadaki kızla kaynaşaraktan fotoğraf çektirmesi; ortamda bi selebiriti tandansı yakalaması. Arka masadaki 2 kızcağızın bizi masasına davet etmeleri bizi pek bi sevmeleri. Giderkene Gözde insanının parmağındaki 1 telelik yüzüğü alıp kendi gümüş yüzüğünü vermesi. Arkalarından “yüzüğü kaptın ama o hatun varya.. sana hiç benzemiyodu” demem.
4
Lisede Moda sahilinde içmeye niyetlenip bira alızlamak ama açacak bulamamak. İçimizden birinin yan taraftaki kopillere gidip “Yaa biz bunu açamıyoruz, sizde şişe açacağı var mı” demesi, insanlık ayıbı tipin bira şişesini ağzıyla açıp; kapağı tükürdükten sonra şişeyi bize centilmence iade etmesi.
5
4 sene evvel İÜ Enez Kampında odada takılırken Sinkov ve çakmak ile oynarkene odayı yakası olmak.
6
Ne kadar oldu hatırlamıyorum Kadıköy’de dolaşırkene kameramanın birinin önümüze atlayıp “ben şimdi size ayın kalecisini soracam siz de Rüştü diceksiniz; taam mıa?” demesi. Manyak gibi “Rüştü” diyip kaçmak. Televizyona çıktığını duymak ama asla bunu görememek…Bu kadar senedir acaba nasıl çıktım diye düşünüp kudurmak.

İş Görüşmesi

2010-05-14T15:06:00.000-07:00

Kadına Industrial Psychology, Personnel Assessment, Selection vs okuyorum demem….Kadının bana burcumu sorması…

-Öhm! Burcum ikizler ama çok güvenilir bir yöntem değil bildiğim kadarıyla horoskopa göre eleman seçmek …
-Evet ya yükseleni filan da oluyo insanın haklısın tam tutmuyo o yüzden. Aslında sende balık tipi var. Yükselenin ne?
-Akrep
-Çok dengesiz olursun o zaman sen…
-Olmam

Evimizdeki Anlamsız Objeler Vol 1.

2010-05-11T08:08:00.000-07:00

Bugün ananem 12. milyonuncu defa yayınlanan Arka Sokaklar isimli sikko diziyi izlerken yanında uzanmış gazeteleri karıştırıyor bir yandan da kaset mağduru Deniz Baykal’ın haline üzülüyordum. İşte tam insanın porno kasetinin mi olması kötü yoksa bir mağazada üstünü değiştirirken gerzek tezgahtarın “nasıl oldu canıaam” diye perdeyi açıp sizi dalyaprak ortada bırakması mı daha kötü acaba diye düşünürken gördüm onu.

Nerdeyse kendimi bildim bileli evimizin orta sehpasının üzerinde olan ne üdüğü belirsiz, çakmağımsı alet yıllara meydan okumuştu lan adeta! Evler değişti, mobilyalar değişti, insanlar öldü, annem babamı boşadı filan ama bu garabet alet bu işlevsiz godik evimizi terk etmedi. İşin en fenası da günde toplam 3 paket filan sigara içilen evimizde; şu zımbırtıyla hayatımda bir defa sigara yakıldığını görmemem.

Sanırım çaktırmadan kırıcam lan ben bunu.. çok sinir oldum şimdi!

Perma

2010-05-09T03:42:00.000-07:00

Geçen Perşembe hayatımın en büyük hatalarından birini yaptım sevgili okur. Bir anda gaza gelip saçıma perma yaptırmaya karar verdim. 25 senedir aniden aldığım kararların hiç birinden randıman alamasam da maalesef bu denyo huyumdan vazgeçemedim. Bundan sonra arkamdan gelebilecek nesillerin selameti adına öncelikle perma şaapılma sürecini anlatayım
1. Adım: Saçınızı minnacık bigudilerle çeke çeke sarıyorlar. Bu işlem bittiğinde saçınızın 1/3 ünü kaybetmiş oluyorsunuz zaten.
2. Adım: Sarılı saçlarınıza lağım gibi kokan bir sıvı sürüyolar. Bildiğiniz lağım gibisi fazla
3. Adım: Hani kuaförlerdeki beyinemici gibi bir alet var ya işte ona sokuyolar kafanızı, alet 50 derecede 25-30 dakika beyninizi kavuruyor.
İşte bu aşamada hayatın anlamını, geçmişte yaptığım yanlışları, özümde ne kadar iyi bir insan olduğumu ama aynı zamanda kerizin teki olduğumu filan düşündüm. Kısa süreli bir aydınlanma yaşadım.
4. Adım: Sizi beyinemiciden çıkardıklarında kısa süreli bir ferahlık yaşıyor ve işlemin tamamlandığına dair safça bir umuda kapılıyorsunuz. Çok naifsiniz….kafanıza yine saçmasapan iğrenç kokulu bir madde daha sürüyorlar; bi yarım saat daha bekliyorsunuz.
Nese saçlarınızı açıyorlar ama yıkamıyorlar…. 1-2 saat sonra siz evde yıkıyorsunuz. Yani kuaförden çıkınca her şey bitmiyor. Sonuçta her şey bittiğinde evime 1995 model Harun Kolçak imajımla döndüm.

Çok pişmanım lan…..

Kadıköy Çakma Gözlük Endeksi

2010-04-22T09:09:00.000-07:00

Sevgili blog severler malumunuz dünyamız hızla dönmeye devam etmekte tabiyatıynan bu sene de havalar ısındı, kediler azıttı, çiçekler açtı, polenler uçuştu filan. Her ne kadar 2 gün evvel kıçım donsa da bu ani ısınmayı ergen sivilcesi gibi patlayan Eyjafjallajokull’un depreşmesine yoraraktan hoş karşıladım; üzerine gitmedim. Devamlı gözüme gözüme giren sevimli güneş ışıncıklarını ekarte edebilmek için en Bihterinden (artık Bihter Gözlüğü diye bir kavram oluşmuş bu arada) bir gözlük edineyim dedim. Fakat pintinin teki olduğum için muhtemelen 1 ay içerisinde ya kıracağım ya da bir yerlerde unutacağım bir gözlük için 200 TL filan vermeye gönlüm el vermedi, Üzgünüm Ray Ban..üzgünüm Dior…Neyse fazla caz yapmayayım Kadıköy’deki seyyarların yolunu tuttum. Efenim bi kere her yerdeki modeller aynı kocaman kocaman kemik gözlükler ya da Ray Ban çakmaları bulunmakta. Fiyatları da tükkanın ya da seyyarın Kadıköy’deki konumuna göre 10-20 TL arasında değişiyor. Hoş satıcı size 20 derse; 10 kağıt veririm diyorsunuz. Gözlüğünüzü alıp misler gibi hayatınıza devam ediyorsunuz. Sizinle sanki Kızılay dağıtmışçasına aynı model gözlükleri takan kalabalığa karışıyorsunuz. Yok ben illa marijinal olacam diyorsanız kenarına izmarit filan yapıştırıp Lady Gaga gözlüğü de elde edebilirsiniz.

Yemek

2010-04-11T15:36:00.000-07:00

Yemek yemeği, yapmayı, yemek yiyen insanları izlemeyi, yemek resimlerine bakmayı, yemek yapan insanları izlemeyi, yemek yapan insanları izlerken yemek yemeği seviyorum…Food porn denen olayın müptelasıyım diyebilirim yani (hayır kıçına patlıcan sokan kadınlardan bahsetmiyorum, site olan hani bak link verdim oraya). Neyse internette amatörce hazırlanan yemek bloglarını da takip ediyorum. Gözlemlediğim birkaç şey var:
-Ortalama bir Türk hanımı sanırım haftada en az 2 defa güne, bir defa da brunch a gitmektedir. Bu insanlar formlarını nasıl korumaktadırlar?
-Yaklaşık 12 bin yıldır filan pişirilen gün yiyecekleri-ki kendileri kısır olsun, dolma olsun, kek olsun candır canandır- hala blogların en orijinal tarifleri arasında bulunmaktadır.
-Bilindik bir yemeğin üzerine kaşar rendelerseniz, yeni bir yemek elde etmiş olursunuz.
-Henüz dünya bunu duymaya hazır değil ama tiramisu bir Türk tatlısıdır!
-Zeytinyağı her boka şifadır. Uysun uymasın her yemeğe konur.
-10 sene evvel Hürriyet’in verdiği mavi arcoroc yemek takımı 10 evden 7 sinde bulunmaktadır.
-Fotoğraf altı sempatikleri Facebook dışında da aktif halde çalışmaktadırlar Ay Hatice çok güzel olmoooşş (resmine bakarak nasıl anladıysa?), Sibel harikasın (??) gibi yorumlar bırakır; hızla kaçarlar.
-Türkiye’nin ekönömisi açısından bakıldığında hemen hemen her mutfakta 10 gr da olsa safran, 1 adet Kitchen Aid (ki kendisi öküz gibi pahalı bir alet) ve çift kapılı gırtlağına kadar dolu, tarz buzdolabı bulunmaktadır. Kısacası zengin milletiz biz galiba ya?
Yine de seviyorum sizi gün kuşları. Hatta peşinize takılıp gün gün gezerekten müptezel olmak istiyorum.
Neyse şimdi buraya az evvel yaptığım beyaz peynirli, domatesli tostun süper artistik resimlerini koyacaktım ama fotoğraf makinesini çıkartmaya üşendim…Şimdi Foodporn’dan resim seçeyim ben iyisimi hem 1-2 saat oyalanmış olurum

Statistical Depression

2010-04-10T11:24:00.000-07:00

Daha önceden yazdım mı bilmiyorum ama ben matematiksel anlamda hakkaten bir angutum. Simen kuluma bu sene ne ızdırap çektirsem diye düşünen sevgili rabbim başıma bir istatistik dersi sardı ki hayata küstüm. Izdırap 101 kodlu dersimiz yaklaşık 6-7 haftadır filan devam ediyor. Önceden acık da olsa konuya aşina olan ben derste sadece tahtaya yazılan bazı bitakım sembolleri defterime geçiriyor; hocanın yüzüne anlamsız anlamsız bakıyorum. Fakat malesef herif beni iplemiyor; coşarak taşarak dersi anlatıyor arada bize bakıp yüzündeki dungeon master ifadesiyle acımasızca gülümsüyor. Sonra arkasını dönüp bi kaç formül daha yazıyor ve bu ders asla ama asla zamanında bitmiyor. Geçen hafta hepimizi 3 saat filan sınıfa kapattı; 20 küsur yaşında kazık kadar adamlar altımıza işeyecektik. Sanırım fantezilerinde bizi sınıfa kitleyip günlerce istatistik anlatmak filan yatıyor.

Ha bu kadar anlatmaya ben anlıyor muyum? Elbette hayır….Belki tahtaya yazdığı formüllerin neyin formülü olduğunu anlasam tamam ama yok onu da anlamıyorum.
Haftaya sınav yapacakmış…hadi bakalım…
O değil de ki kare ne olm?

Tadillenme…

2010-04-03T09:15:00.000-07:00

Şu an size tiner kokusundan sebep kelle olmuş bir şekilde sesleniyorum sevgili okur. Tadilatperver insan anamın teşvikleriyle başlayan tadilleme işleri evimizi bir haftadır afet bölgesine çevirdi. Gözde insanından sığınma hakkı talep ettim; saolsun tadilatın birkaç gününü kendisinin rezidansında geçirdim. Hatta bu sabah ewime dönünce kendisinden devamlı oturma ve çalışma izni talep etmeye karar verdim. Zira adeta Big Bang 15 dakka önce gerçekleşmişçesine evimizi kaplayan toz bulutu görüş alanımı neredeyse sıfıra indirgerken, yerlere serilmiş gazete kağıtları ve “laylon”larla beraber kafamı gözümü yarmam için gerekli ortamı ziyadesiyle sağlıyordu. Fakat asıl heyecanı kıyafetlerimi ararken yaşadım; Camel Trophy tadındaki bu mücadele hurç yığınlarının üzerine tırmanma, koli kaldırma ve didiklenme etaplarından oluşuyordu. Tinere hiç değinmiyorum, artık keyif vermeye başladı çünkü. Gelgelelim hayatımda ilk defa (ve sanırım son defa) Franz Ferdinand dinleyen ve kendi arasında İngilizce konuşan 2 dene usta ile de karşılaştım ki artıkın ölsem de gam yemem sanırm.
Bu yazının ana fikri: tadilat yapmayın olum.. valla bak.. çok fena bişi…
Öle bok içinde yaşayın..
PİYES: Bide evde olduğum süre boyunca döner, lahmacun yemekten de tiksindim lan!

Kıyafetin Tabiyatı

2010-03-21T16:23:00.000-07:00

Geçtiğimiz haftasonu Hürriyet gazatasında bir röp okudum. Bir hatun tek elbiseyle çeşitli aksesuar ve özellikle de çorapları kombinleyip 6 ay geçirmeyi planlamış. Her gün giyindiklerini filan bu bloga yazıyor. Kombinlerinin bazıları hakikaten çok hoş ama çoğu benim gibi bodur, bıngıl bir fashion victim için fazla iddialı.
Bodurum filan ama blogun özünde tüketim toplumuna bir eleştiri falan getirdiğini düşünecek kadar da iyi niyetli, saf bi insanım. Doğru mu düşündüm lan acaba? Neyse.. Fegat efeem öteyandan fikri hiç orijinal bulmadım.Neden, derseniz. Ben bu muhabbeti tee 2004 senesinde yaptım arkadaş; hem de tek pantolonla tam 1 sene geçirdim. Nası yıkadım nası kuruttum bir ben bir de Allah bilir. Hele elimde hali hazırda bulunan 3 kazak, 2 tişört ve 1 spor ayakkabıylan nasıl yaratıcı kombinler yarattığımı görseniz cebime 50 kağıt sıkıştırır üstüme başıma bişeyler almaya yollar sona da bi yemek ısmarlardınız. Hatta sevgili arkadaşım gözde insanı da 1991’den 2005’e kadar aynı yeşil adidas spor ayakkabıyı giyinmiş, ayakkabı beceriksiz bir ayakkabıcının ihmali sonucu tabanından yırtılmak suretiylen hayata gözlerini yummuştur. Kalıntıları gözdenin evindeki vestiyerde durmaktadır. Bağcıklarının nasır tedavisine iyi geldiği söylenir.

Eğer Curling Bir Sporsa

2010-02-28T06:47:00.000-08:00

Efenim bildiğiniz gibi bu günlerde Vancouver’da 2010 kış olimpiyatları yapılmakta; gayet spor sevmez bir kişilik olarak zaping yaparken 2,5 saniye kadar bakıyorum yarışlara. Geçende kanımca dünyanın en amaçsız sporu olan Curling e denk geldim sayın okuyucu, 2 kişi karşılıklı olarak buz üzerindeki bir diski dürtüyolar; yok yok diski değil yeri dürtüyorlar ve diski bir çemberin içine sokmaya çalışıyorlar felan…. Diğer kurallarını tam olarak anlamadım ama genel konsept bu.

Lan eğer Curling bir sporsa başka neler uluslararası platformda spor olarak kabul edilebilir diye düşündüm. Şöyle bir liste çıktı:

-İstanbul’da metrobüse binmek
-Oturduğunuz koltukta kegel egzersizi yapmak
-62’den tavşan yapmak
-Eminönü alt geçidinden Kadıköy vapur iskelesine koşu (engelli yarış ve uzun atlama)
-Sıkışmış kavanoz kapağı açmak
-Perde takmak (takım oyunu olarak)
-İçilen 4 biradan sonra 15 kişi uzunluğundaki tuvalet kuyruğu beklemek
-Bostancı’dan Taksim’e otobüste ayakta gitmek (evet benim arabam yok)
Başka öneriniz varsa beklerim…

Not: Ayrıca eğer varsa Turkiye Curling Federasyonu’na şimdiden saygılarımı sunarım.

Sevgililer gününüz kutlu olsun!........

2010-02-14T03:07:00.000-08:00

"Sevin, Sevdirin"

Thesimen 2010

Kültürümün Başkenti

2010-02-10T06:04:00.000-08:00

Geçtiğimiz günlerde nefret pompalama üstadı Vakit gaztesinin (!) ara gazı vermesiyle Özgen Yula’nın “Yala ama Yutma” isimli oyunu sahneden kaldırıldı (süresiz bir şekilde ertelendi de diyebiliriz) ve oyunun sahne aldığı mekan olan Kumbaracı50 mühürlendi. Haber yayınlandıktan sonra oyuncular aldıkları tehdit mesajları yüzünden emniyete başvurmuş. Bu kadarını zaten diğer haber kaynaklarından da okumuşsunuzdur. Benim asıl dikkatimi çeken nokta belediyenin mühürleme sebebi olarak mekanın ‘yangın ve can güvenliği’ açısından mahsurlarının bulunması olduğunu belirtmesi. Kültür başkenti İstanbul’umun güzide Beyoğlu Beladiyesi Madımak ekolünden gelen üç beş takke takunyalıya karşı sanatçısını koruyamamaktadır, korumak da istememektedir. Tuvalet kağıdından azıcık hallice bir paçavranın haber diye yazdığı saçmalık, çağdaş tiyatronun en mühim yazarlarından birinin eserinden daha kıymetlidir. Bir tane aklı selim insan bu adamlara “bisigtringidin la!” dememiştir. Olsundur zaten pipili, kukulu şeylerden hala bahsedebilen bu insanların katli vaciptir hele ki artiz takımındansa. Böyle şer yuvalarını kapattıkları için önceliklen sevgili belaaadiye amirlerime teşekkür eder akabinde diğer büyüklerimin de ellerinden, kötlerinden yalar ama yutmam.

İlgilenenler için: http://yalaamayutma.com/

PiEs: Bu arada yine aynı tandansta bir haber de RTÜK’ten geldi. Efeem tilivizyonlarımızda yayınlanmakta olan “Aşk-ı Memnu” dizisi ‘'ihaneti onayladığı'' gerekçesiyle uyarı cezası kararı aldı. Buradan RTÜK yetkililerine Halit Ziya Uşaklıgil’in 1900 yılında yazmış olduğu 110 yıldır dimağımızı lekeleyen, defalarca utanmadan filmi, dizisi, müzikali yapılmış bu muzır neşriyatın gerçek yüzünü bize gösterdiği için teşekkürlerimi sunuyorum. Hakkaten valla bravo bu kadar senedir hiç birimizin aklına gelmemişti ihanetin fena bir şey olduğu. Aşk-ı Memnu senaryo ekibine sezon finalinde Bihter’i recm ettirmelerini öneriyorum, ancak böyle yırtabilirsiniz. Ha Behlül’de hacca gitsin, ney filan çalsın.

Lost in Lost

2010-02-03T16:03:00.000-08:00

Ömrümün son 5 yılını esir alan şerrefsiz dizi lost yine gösteren ama elletmeyen bölümleriyle geri döndü. Spoiler filan vermicem zaten uğraşamam şu oldu bu oldu filan diye yazmaya; zaten işin ucunu da iyiden iyiye kaçırdım. Internette bu olaya kafayı ciddi ciddi takıp adanın neredeyse Big Bang’den itibaren olan hikayesini yazan ve teoriler üreten kişiler var ki manitudan kendilerine öncelikle full time bir iş sonralıkla da akıl sağlığı temenni ediyorum. Bu Allahın belası diziden tek temennim uzun sezon arası tatilleri ve bi skime derman olmayan bölümleriyle hayatımdan biran önce çıkması.
İlk bölümünü izlediğim, “aa negzel ada lan Trabzon gibi aynı yemyeşil, dohtor da sağlam parçaymış” dediğim güne nalet olsun!
PiES: Yine de dohtor ciwanım Jack ile aksanına kurban Desmond bebişimi görmek güzel. Burdan kendilerine selam eder; Black Smoke’a da Hendrix’den Purple Haze’i armağan ederim….Namaste!

Fantastik Albümler Silsilesi Vol.2

2010-02-01T16:07:00.000-08:00

Aslında bu albümü fantastik albümler silsilesinin altında incelemek tamamen yazarın cehaletinden kaynaklanmaktadır.

Efenim Osman İşmen'in kendisine 1978'de yılın aranjörü ödülünü kazandıran iş bu albümü size iftiharla takdim ediyorum.

kısım 1:

1) üsküdar'dan diskoteğe giderken
2) nihavent longa
3) mevlana, kara karadır
4) döktürü süt içtim diskotekte
5) konyalı final

kısım 2:

1) rast disko intro
2) hekimoğlu
3) disko kasap havası
4) azize diskotekte
5) final

Açıkçası nostalji yoksunu bir öküzcan olduğum için paraya kıyıp albümü alamadım ama "döktürü süt içtim diskotekte" nası bir şarkıdır? Bunu öğrenmek için için için yanıyorum sevgili okur.

Bir sonraki boombastic albümde görüşmek üzere..Şen ve esen kalın..

Ergenliğe geri dönüş

2010-01-28T01:24:00.000-08:00

Lenslerimle 12 yıldır süren seviyeli birlikteliğimizi alerji sebebiyle bitirmek zorunda kaldık. Gözlerim 3,50 derece hipermetrop artı astigmat olduğu, kısacası kör oldum için lenssiz, gözlüksüz yaşamam mümkün değil. Hemen mahallemizdeki en yakın gözlükçüye giderekten entellektüel, çok zeki ve bohem imajımı perçinleyeceğini sandığım bir gözlük seçtim. Camlar takıldı filan. Fakat yıllarca gözlük takmaya takmaya unuttuğum bir değişken vardı sevgili okuyucu. Efeem şimdi bu hipermetrop camların ortası kalın oluyor, böylelikle de biraz büyüteç vazifesi görüyor. Yani şu an burnumun üzerinde 2 adet büyüteç taşıyorum. Gözlerim dana gözü gibi oldu. Ayrıca da seçtiğim çerçeve de bokum gibiymiş entel kuntel filan da olamadım.
Halimi gören erkeg arkadaşım kamera karşısında yaklaşık 15 dakika güldü ve ben o an sevgili okur ergenlime geri döndüm. Aniden çevremde bana 4göz diyen, gözlük camlarıma tüküren, gözlüğümü takıp “ohaa körmüşsün kızım sen!..” diyen sivilceli, osbirci sınıf arkadaşlarım belirdi adeta. Yüzümü sınav stresinden basan sivilcelerim, evde devamlı giydiğim depresyon hırkam, ve yıkılan öz güvenimle artık 24 yaşında bir ergendim.
Şimdi nerd imajımı perçinlemek için gidip biraz ders çalışıcam…

Cartel bir numara en büyük…

2010-01-25T11:01:00.000-08:00

Uzun zaman oldu 90’lar muhabbeti yapmayalı.
Nasıl atladım bilmiyorum ama en mühim adamları unuttum: Cartel. Nasıl bir ilgiyle dinlemişsek sanırım bigün hafızamı filan kaybetsem, her şey silinse bitek bu adamların şarkı sözleri kalabilir.

“Cartel bir numara en büyük cehennemden çıkan çılgın Türk…”

O zamanlan çocuk kafası anlamıyorsun ama şimdiki bokları dinleyince idrak ediyorum adamların aslında ne kadar iyi müzik yaptığını. Türkçe rap nasıl yapılır nasıl yapılmaz konusunda kelimeleri hızlı hızlı söyleyince rap yaptığını sanan kavruklarla, kendini ancak oh yeah maaan! diye ifade edebilen kazmalara hızlandırılmış kurs niteliğinde ilk, tek ve son albümleri dinletilebilir. Bundan yaklaşık olarak 14 sene önce çıkardıkları albümlerinde evdeki ses, çek bi fırt gibi şu anda radyoda madyoda çalınması olay olacak şarkıları dinleniyodu lan bu adamların. Bugünkü rapçilerin miladi takvime göre olan yılbaşında ağaç süslediniz, kötünüze kaçıcak ahirette kelamları ettiği de düşülünce, adamlar baya radikalmiş o zamana göre.
Şimdi kulaklarımızın pası silinsin diye benim için bir sampling mucizesi olan Araba yok isimli şarkılarını linkliyorum buraya. Sanırım sample kısım Deve Kuşu Kabare’nin Galaksi Taksi skecinden alınmış…

Rap e gönül vermiş bi insan deilim ama yine böyle albüm yapsınlar, kıç sallamalı, arabalı, zencili klip çekmesinler alıp dinlerim. Netçede good music is good music..

Respect!

Finaller nedeniyle kapalıyız....

2010-01-14T13:24:00.000-08:00

Fantastik Albümler Silsilesi Vol.1

2010-01-03T13:59:00.000-08:00

Artık kınalar çok daha eğlenceli!
Sevgili gelin adayları ömrünüzün bu en helecanlı gününde kınanızı yakarken fon müziği oluşturacak, gecenizi şenlendirecek bu albümü kaçırmayın. Dinleyin, dinletin..

No “yüksek yüksek tepeler”, no Mezdeke konseptli albümdeki şarkılardan/türkülerden birkaçı;

•Göbeği çukur
•Anasına kızına (Nası yani? Oha lan yavaş!)
•Bekar gezelim (Ne alaka lan? Maksat evlenmek değil miydi?)
•Halkalı şeker (Kına gecesinden gerdek gecesine geçiş.)
•Ayakkabı giyerim (Aferin sana. Türküymüş bu..neyse bişey demicem.)

Stoklarımız sınırlıdır!

There is no Ajda Pekkan!

2010-01-01T11:35:00.000-08:00

Hürriyet’in akla zarar foto galerilerinde gezerken şu gerçeği fark ettim ki aslında Ajda Pekkan diye bir insan yok! Eski resimleri ve yani resimleri karşılaştırdığınızda ortak nokta bulmanız hemen hemen imkansız. Alakasız insanların resimlerini ardarda koymuşuz gibi bir durum ortaya çıkıyor. Sanırım bazı otoriteler Türk kadınını derinlerde bir yerde yeterince estetik yaptırırsa asla yaşlanmayacağına ve hatta ölmeyeceğine filan inandırmak istiyor. Bu otoriterlere en Kadir İnanır sesimle haykırıyorum ki: Yalan söylüyorsun! Artık Milli Piyango ve Sayısal Loto’nun varlığına inanmadığım gibi Ajda’ya da inanmıyorum.

İçimdeki Dr House

2009-12-29T15:10:00.000-08:00

Ailemde sigara tiryakisi olmayan tek insan benim. Annem 39 yıllık hardcore sigara içicisi, abim, dedem, dayım, teyzem keza öyle. Tahmin edersiniz ki sevgili ailemin en popüler hastalığı maalesef hemoroid değil kanser. Bu sebeple hayatımda birkaç defa gergin biyopsi, tomografi, mr sonucu bekleme süreci geçirdim ki bunların bazılarının sonucu çok boktandı. O bekleyiş insanın ömründen en güzel yılları siler götürür; kör kuyularda merdivensiz bırakır sevgili okur.

Gelgelelim teknolojinin ilerlemesi ve internetin yaygınlaşmasıyla tıbbi kaynaklara ulaşım kolaylaştı. Artık hastalık semptomlarımızı Google’ a yazıp hastalıktan hastalık beğenebiliyoruz hamdolsun. Netekim ben de bu bağlamda ailenin pratisyen hekimi kesildim. Tahlil sonuçlarını tıp sözlüklerinden çevirmek olsun; sağlık sitelerinden doktorlarla yazışmak olsun; abartıp tıp makalelerini okumak olsun; kendimi tıp biliminde adadım. You Tube’dan açık kalp, by pass ameliyatlarını izler; Non Hodgkin Lenfoma vakalarında 30-50 yaş arası erkeklerin sağkalım oranı ile ilgili makaleler okur oldum.

Ancak bazen teşhislerle alakalı sıkıntılar yaşamıyor da değilim. En son kendime okuduğum psikoloji makalelerinden feyz alarak ağır depresyon; anneme internette bulduğum hastaların tomografi sonuçlarını karşılaştırarak akciğer kanseri; birkaç tıp makalesinden anladığım kadarıyla abime de lenfoma teşhisi koydum. Fakat annem ve abim grip olmuş benim de bir bokum yokmuş şükürler olsun.

Yazımı yine tıbbi bir konuda gugıllama yaparken bulduğum; internetten doktora danışma olayının benim gibi bokunu çıkarmış bir insanın sorusuyla bitirmek istiyorum. Böyle bir soruyu internetten sorabildiğine göre iyi niyetli, saf bir insan olduğunu düşünüyorum; umarım amacına ulaşamamıştır:

“Son zamanlarda yaşadıklarımdan ve hayattan bunaldığım için 3 kutu laroxyl (25mg) aldım bugün. Yakın bir zamanda 3 kutu içip intihar etmeyi düşünüyorum //Bu 3 kutu laroxyl ile ölürmüyüm?
Gerçekten bıktım hayattan..”

Aklıma aniden sıraya koyamadığım bir sürü kelimde doldu: Cahillik, yalnızlık, sağlık sistemi, internetten her boka ulaşabilmek, çaresizlik…

Sado Mazo Gelin Ayağına Takar HALHAL

2009-12-12T15:26:00.000-08:00

Çook çok uzaklardaki erkeg arkadaşım Facebook’ una nedense söyle bir yazı postalamış.

Advantages to Dating a Petroleum Engineer*

They know how to tag bottom
Experienced at horizontal drilling
Not afraid to go back and recomplete
Aware of the complexities of big bore liners
Knowledge of the current stimulation techniques
Can get your highly viscous fluids flowing
Hole maintenance is part of the job
Skilled at running slim hole tools
Certified Blowout Specialist
Know how to nipple up

Artık bana hitaben mi yazdı yoksa listesindeki hatunlara selam mı ediyor bilemiyorum. Neyse prensip olarak aile içi şiddet mevzularına blogumu alet etmiyorum.
Geyik olsun diye altına lan peki bunlardan niye benim haberim yok hesabı bişi yazacakken artık İranlı mıdır Malezyalı mıdır Madagaskarlı mıdır ne bokumsa tesettürlü bi hatun şöyle bir yorum yazmış: “Gonna try to have a date with an engineer to prove that ;)”. Kızım oraya gelir seni memleketine kadar kovalarım sonrada elimlen şeriat mahkemelerine teslim ederim, drilling beklerken kendini sado mazo kırbaçların arasında bulursun. Götlek seni!

*Sevgili bu işlen iştigal etmektedir.

Reklam, Etik ve Dünyanın En Yüzeysel İnsanı

2009-12-08T15:44:00.000-08:00

Gerçekten kötü bir niyetim yoktu..

Uslu uslu “Reklam ve Etik” konulu ödevim için Google taraması yapıyordum. Haliyle yasaklanmış, dikkat çekici ya da rahatsız edici bir sürü reklama denk geldim. Yaptığım gayet yüzeysel taramaya dayanarak diyebilirim ki sanırım insanları reklamlarda en çok rahatsız eden konu ırk, cinsiyet ayrımcılığı, çocuk sömürüsü, şiddet gibi unsurlardan ziyade müstehçenlik. Yasaklanan reklamların çok büyük bir kısmına baktığımızda bunların çıplaklık, cinsel ilişkiyi gösteren (andıran da diyebiliriz; porno değil neticede) ya da ima eden içeriklere sahip olduğunu görüyoruz, görüyorum. Gördüm yani..
Herneyse! Bu kadar bilim yeter.. İşte ben tamamen böyle ilmi, fenni konulara odaklanmışken orta yaşlı kadınlara yönelik bakım kremleri tanıtımı yapan bir siteyle karşılaştım. İşte resimde gördüğünüz yavruyu, pardon mankeni de orada buldum. Kendini toplumun huzuru ve refahına adamış bir cop olan (polis demek istemiyorum) mankenimiz; isteyene kelepçesini veriyor, isteyene kahve yapıyor. Etik mi değil mi derseniz bilemem ama birhayli eğlenceli bir site olmuş: http://www.bewareofsideeffects.ca/

Hem dedim ya bu henüz “yüzeysel” bir çalışma…

Çapır

2009-12-01T08:20:00.000-08:00

Bu kadar zamandır nasıl yazmadım bilmiyorum. Ailemizin en renkli kişisinden bahsedicem.
Annanem..
Ciddi anlamda sayko olan, 85 yaşındaki ananem; boş zamanlarında kendince korkunç hikayeler uydurup bunlara inanmakta, üzerimize saldırmakta, anamıza bacımıza sövmekte, gazetelerden dünya turu fiyatlarına bakmakta ve evden kaçmaktadır…
Bu neşeli kişiliğin son günlerinde hayattan tek dileği bir adet motor sahibi olmaktır.
Ciddiyim abi! Öyle mobilet filan değil Chopper istiyor. TV’de Hell’s Angels’ı görünce heyecanlanıyor, beni yanına çağırıp bu motor kaç paradır, ikramiyeli maaşta alır mıyız bundan bir tane gibi fantastik sorular yöneltiyor. Ben de ikramiyesinin motor amaya yetmeyeceğini, velev ki aldık tuvalete zor giden kendisinin hayatta o motorun üzerine tüneyemeyeceğini anlatmaya çalışıyorum fakat izah edemiyorum.
Biraz anlar gibi olunca zaten motoru bizim yüzümüzden alamadığını, bütün parasını yiyip onu “kuru çulda” yatırdığımızı, Allahın mümkünse belamızı vermesini, evinden siktir olup gitmemizi ve acı çekerek ölmemizi istediğini söylüyor…

Çok seviyorum onu!

İkramiyeyi alıp Madagaskar’a kaçmayı planlıyorum….

Kız üniversiteli abi..

2009-11-18T09:55:00.000-08:00

5posta da Londra'da call girllük yapan bir üniversiteli hatunun blogunun linki vardı en son. Hatun bi süre çalışıp para biriktirip kazandıklarını eğitime yatırmış. Lan nası oluyor da oluyor böyle şeyler diye bi kaç sayfasını okudum blogun. Oluyomuş basbaya. Sonra derin düşüncelere daldım. Lan ben 3 gün parasız kaldığımda maksimum call center da mı çalışsam die düşünürkene elin Londralısı callgirl oluomuş. Acaip şeyler anlatıyor kız, hiç de gocunmuyo, kader kurbanı triplerine girmio. Benim okuduğum yere kadar da bayaa eğlendiğini farkediyorum bu işten. Sonra bir kaç arena programı görüntüsü geliyor gözümün önüne gizli kameraya yakalanmış bir "kadın taciri" pazarlık yapıyor; müşteri taklidi yapan gazeteci kızın nası olduğunu soruyor. Söyle bir yanıt veriyor kadın taciri: "Kız üniversiteli abi!". Demekki üniversiteli, kültürlü kız fenomeni Avrupa'da da revaçta. Lan ben bu arena yüzünden "tacir" sözcüğünü çok fena bişi sanıyodum. Hatta babamın da bir tacir olduğunu öğrenince çok üzülmüştüm. Puşt gibi bişi zannediyodum taciri. Neyse konumuza dönelim.

Lan üniversite mezunu bi kişi neden niye, nası böyle birşey yapar diye düşünürkene şöle bi cümle okudum:

"At university, I studied a wholly academic humanities subject useless to the world at large. Given the choice of prostitution, temping or copywriting - the occupations in London which seem to be constantly hiring - I opted for this. Eventually."

OB masterı yapmakta olan bi kişi olarak bi an tüylerim ürperdi lan! Konfor alanım sarsıldı.. Sonra geçti...

Biz büyüdük ve kirlendi dünya

2009-11-15T12:48:00.000-08:00

Kafama takılan bir mevzuu var. Halley hastası bi insanım ben ama şu anda salonumuzdaki sehpanın üstünde 10'lu paketinde duran ve Halley olduğunu iddia eden cisim kesinlikle 6-7 sene evvel yediğim canımın içisi, bebişim bisküvi değil. Tadı bariz bi şekilde değişmiş, ufalmış, paketini yırttığınızda gelen mükemmel beyaz cıvık materyal (marshmallow) kokusu yok.
Buradan Ülker yetkililerine sesleniyorum. Senelerdir ürünlerinizi sağ sermaye, sol sermaye demeden kaypakça tüketen şerefsizin önde gideni hatta bayrak sallayanı bir kişiyim, Halleyimi geri verin lan! Bu Halley filan değil; iki ısırıkta bitiyor, tadı da bir değişik. Hatta geçende yedim Hanımelleri’de bozmuşunuz. Onları da böl ve yönet politikasıyla önce farklı farklı ambalajlarda sattınız; şimdi de kocaman kocaman yapıp dejenere ettiniz. Eski haline çevirin lan çocuklumun püsküütlerini zaten 3-5 tane modeliniz vardı o zaman onları da bozmayın bakın Eti’nin kakaolu püsküütüne bozdu mu hiç kendini senelerdir aynı lezzette. 58 çeşit Biskrem yapçağınıza 3 tane püsküütü adam gibi yapın.
Burda bir sözüm de Mc Donalts a; sen ki bizim ilk göz ağrımızdın…Yazıklar olsun! Bic Mac mi lan o! Boyuta bak, kıç kadar çok afedersin. Ben kanaryama veririm lan onu yesin diye, adam mı kandırıyosunuz. İsyan ettirdiniz sonunda!
Şimdi adam olun! Bu da Ülker ve Mc’ e verdiğim son ayar olsun.
Daaalın şimdi!

İsmayıl

2009-11-15T12:21:00.000-08:00

Allahım,
İsmail YK gibi değişik bir insanı bizim millete reva gördüğün için öncelikle çok teşekkürler.
Her şarkısıyla beni şok eden ve robot olduğuna kanaat getirdiğim bu kişinin yeni albümünden bir şarkıyla sizi başbaşa bırakıyorum....

http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/20713/

Zira bunun yapan insan olamaz...

2009-11-08T10:39:00.001-08:00

Geçen gün parasızlık yüzünden Küçük Emrah’a bağlamam üzerine sanırım ulu manitu “Cebrail az para göndert şu kazmaya zırlamasın artık” dedi de elime acık pere geçti. İlk önce tabiî ki kontör aldım, sonra bira içtim, yemek yedim sona şarap içtim, yemek yedim. Bu kadar haram prodüksiyona para yatırınca sanırım manitu benden parayı kesebilir. Bu yüzden paramın kalanıyla Malavi’den çocuk evlat edinmeyi düşünüyorum..Sevaptır

70 Kişi Tanıyan İnsan

2009-11-08T10:20:00.000-08:00

Feysbuk sayesinde öğrendim ne kadar asosyal bir insan olduğumu. Listesinde 600 adet insan olan kişilere karşılık benim listemde 70 kişi var. 24 yılda 70 adet insan tanıyabilmek başarı mı başarısızlık mı bilemiyorum ama genel olarak nerde çokluk orda bokluk prensibini ilke edinmiş bi kişi olduumdan fena deil bu sayı benim için. Ayrıca da ilkokulda kafama pergel atan ya da ortaokulda yan sıramda osbir çeken kılasmeytimle artık görüşmesekte olur kanımca. Ama yinede

70 az lan...

Bi karar ver

2009-11-05T13:36:00.000-08:00

Makale okumaktan, pozitif korelasyon, regresyon gibi bana Sanskritçe gibi gelen kavramları çözmeye çalışmaktan daraldığım bir anda az gaste okuyayım dedim. Hürriyetin yazarlar listesinde şöyle bi başlık gördüm.
Buradan Sn. Şükrü Bey’e sesleniyorum:

Olmaz lan öyle şey!

Kutluyorum

2009-10-27T10:15:00.000-07:00

Domuz girbine karşı önlem olarak ülkedeki tek (one and only) domuzu karantina altına alan Afganistan hükümetini kutluyorum...

Para Para Para

2009-10-24T11:45:00.000-07:00

Çok fakirim lan! Ben fakir olduğum gibi arkadaşlarımın da çok büyük bir kısmı fakir. Hiçbiriyle görüşemiyoruz bu yüzden. Karşılıklı Feysbık’tan birbirimize hindistancevizi ağacıyla tavuk yolluyoruz (paradise island muhabbeti). Eve hapsolduk!
Geçen sene miydi neydi 3 tane sıpa site açmıştı tatile gitmek istiyoruz ama paramız yok bize yardım edin diye. Hacı bizi tatile gönder kampanyası gibi bir şeydi. Bizde mi yapsak ki?
Misal: Sevgili arkadaşlar 20’li yaşlarının başında, gençliğinin baharında 3 sağlıklı genciz. Akranlarımız gibi gezmek, eğlenmek, içmek zıçmak istiyoruz ama paramız yok. Haydi pamuk eller cebe!
Yada şöyle de olabilir: Dün gece çok güzel bir rüya gördüm evin aşşasındaki tekelden 100 kontör almış arkadaşlarımı araya araya otobüs durağına yürüyordum. Azıcık bekledikten sonra taksim otobüsü geldi. Felekten bir gün çalmak için yola koyuldum. Taksim’e vardığımda hepsi benim gibi zengin arklarımla buluşup elbette önce bambi’ye uğradık tam 5’er adet (oha) ıslak hamburger yaratığıyla karnımızı duyurduktan sonra dünyaları içmek ve sapıtmak üzere nevizadeye filan aktık. Uyandığımda bunların hepsinin bir rüya olduğunu fark ettim zira bunların hiçbirini yapacak param yoktu. Hatta parasızlıktan vizyonum da daralmış rüyamda bile kontörlü telefon kullanıp, belediye otobüsüne biniyordum.
Allam nolur ya bizim de paramız olsun artık çek al bizi bu hayattan!
Süphaneke dinimiz amin…

Çok Kısa...

2009-10-06T12:52:00.000-07:00

Image via Wikipedia

-Abi hani Guns'n Roses'ın bi şarkısı vardı ney..?
-Don't cry (lafı ağza tık)
-...Peki

Based on an true story

Depresif Ergen misiniz?

2009-10-06T11:13:00.000-07:00

Kimse sizi anlamıyor mu?
Dolabınızın tamamı siyah renkli kıyafetlerden mi oluşuyor?
İçinizden devamlı ağlamak mı geliyor (makyajınız hafif aksın diye)? Sınıfın yağuşuhlu yiğidosunun veya yavrusunun dikkatini çekmek için abartıp çocuğa/kıza intihara eğilimli olduğunuzu mu anlatıyorsunuz?
İçinizde kontrol edemediğiniz bir öfke varmışçasına insanlara çemkirmek hoşunuza mı gidiyor?
Nerde izbe, pislik kafe var oraya takılmayı havalı mı buluyorsunuz?

Bu soruların hepsine evet yanıtı verdiyseniz, kutlarız! Siz de depresif ergensiniz. Dünyanın en özel, en anlaşılmaz, en marjinal, en arıza ama çok zeki, dünyanın ağır yükü altında ezilmiş kişisisiniz. Ödül olarak size boklu konverslerimizin resmini yolluyoruz.
Depresif ergenlik hareketini destekliyor, içinizde hissediyorsanız sizde patlak konverslerinizin resmini çekin bize yollayın.
Dünyanın bütün depresif ergenleri birleşin!
Siyah depresyon hırkalarınızı kuşanın
Saçlarınızı karıştırın, makyajınızı akıtın
Dünyanın en hareketsiz gençlik hareketi başlıyor…..

PiEs: Şu anda Radiohead’den Creep çalıyür biliyor musun?

Kazığın Ucu

2009-10-05T13:12:00.000-07:00

Uzun zamandır yaptığım master muhabbetlerine ek olarak derslerin başlamasıyla birlikte her hocanın 3'er 5'er kitap ve makale kaktırması sonucunda şunu farkettim ki:

Kazığın sadece ucu sivriymiş gençler...

Cool Dingil

2009-10-04T14:40:00.000-07:00

Bugünkü yazımı müsaadenizle şiir formunda yazıcam.

Entellik ne şiir yazmaktır
Ne müze gezmek
Ne de şarap içmek
Amerika'da yaşayan sevdiceğin
Ben strip club a gidicem bebeyim
Demesine
İyi eylenceler hayatım diyebilmektir
Entel olmak

Kendini Cool girlfriend sanmak bedave
Geriye kalan herşey için
Mastırkard

Serbest kafiye oldu...

Entel Olmak Çok Pahalı Vol.2

2009-09-30T13:01:00.000-07:00

Hamza tabiyatlı bir insan olmama rağmen entel olma çabalarım hızla devam ediyor. Bugün “hep gitmek istenilen ama vakit bulunup gidilemeyen yerler” kontenjanından İstanbul Modern’e gittim sayın okuyucu. Resimler, heykeller ve özellikle de vidyo enstalasyonları beni benden aldı. Tamam o kadar da öküz değilim bir kısmını anladım hatta bayıldığım eserler de oldu ama genel olarak san’attan zerrece anlamadığımı bir kez daha acı bir şekilde tecrübe ettim. Mesela bir vidyoda beyaz zemin üzerinde zıp zıp zıplayan ve blöp blöp sesler çıkaran yeşil bir cisim vardı. Savaşla ilgili olduğu filan yazıyordu açıklamada. O vidyoyla savaşı o kadar çok bağdaştırmak isterdim ki sayın okuyucu bilemessin. Diğer bir vidyoda sanatçı bir odanın içinde her yeri öpüyordu. Bildiğiniz koltuk, parke, kırlent, duvar her şeyi ama..
Bu arada Sarkis’in 11 eylül 2009 – 10 ocak 2010 tarihleri arasında İst Modern’de sergilenecek olan Site isimli sergisine de değinmeden olmaz tabi. Siz hiç kabusunuzun içine girdiniz mi sayın okuyucu? Ben girdim. Bole deli deli resimler, manyak bir ışıklandırma, odacıklarda hört diye karşınıza çıkıveren askıdaki korkunç kıyafetler. Ben hayatımda bu kadar tedirgin olmadım lan! Ama güzel ve farklı, rahatsız edici ama zevkli.
Ancak sadece ben değil sanırım bizim millet genel olarak modern sanattan anlamıyor. Zira müzeyi gezenlerin büyük çoğunluğu yabancıydı. Allahım öyle güzel müze geziyor ki adamlar not alanı mı dersin her resmin önünde 15 dk takılanı mı dersin.
Sonrasında ise artık entelliğin dibine vurup Sıraselviler’de duvarları pespembe disko toplu tarif edecek kelime bulamadığım adını da şu an hatırlamadığım efsane bir mekana gittik. Onu da sonra anlatırım.
İstanbul modern’e gitmek isteyen kişilere tavsiyeler:
- Perşembeleri beleş
- Kafesine paranız yoksa takılmayın. Çok güzel ama çok kazık. Sallama çay 6 lira (Burası İstanbul diyenin ağzını kırarım!). Ha hediye mağazası da pahalı
- Çocuklar için eğitimleri var. Minik yavrularınızı götürün bakın anamız babamız bizi götürmedi biz böyle öküz olduk.
- Eserleri daha iyi algılayabilmek için kafanız güzel gidin (eşeğim lan ben!) ya da gitmeyin ne bileyim.
Son olarak yazımı bir şiirle sonlandırmak istiyorum:
Bugün anladım ki
Ne yaparsan yap
Sanat olabilir
Dilerim ki
Bir gün ben de
Anlarım tüm o
Resim, vidyo ve enstalasyonları

Ha bide arkadaşlarlan karar verdik bizde sanat yapçaz.

Rammstein'e Açık Mektup

2009-09-27T15:39:00.000-07:00

Sevgili Till Lindemann ve dahi diğer Rammstein üyeleri,
I hope you are doing well. Geçen gün grup olaraktan geni singılınız Pusi hakkında atıp tuttuğum için çok üzüldüm, onu şeyetmek için bu yazıyı kaleme alıyorum. Efendi gibi oturup şarkılarınızı dinledim ve birbirinden şahane manyaklıklarla bezeli kliplerinizi izledim; bir çoğunu çok sevdim. Ich will, mann gegen mann ve Pussy ekseninde gittiğimizde bir sonraki klipte online olarak adam öldüreceğinizi düşünüyorum, ama olsun. Tek kelime Almanca bilmeden iki gündür evde sizi dinleyip çılgın atıyorum.
Ayrıca Till bebişime 2 çift lafım var. Öncelikle çoh çekici bi insansınız, allah çoluğunuza çocuğunuza bağışlasın. Bunun yanı sıra sanatçı kişiliğinizi de çok beğeniyorum. Tanrıya dublaj hadi abartmayayım ama en azından vokal yapacak bir sese sahipsiniz. Alevli meyve kokteyli tandansındaki sahne şovlarınızla bana ikide bir sigara içerken uyuyakalıp koltuğu, kanepeyi yakan dayımı hatırlatıyorsunuz. Size zamanında sizin oralardan ithal ettiğimiz bir Türk şarkıcı olan Özcan Deniz’den “Derin Duygular Besliyorum Sana Karşı”yı yolluyorum.
I lav remşitayın!
Best regards,
Simen

Simen’in kişisel notu: Boşluktan kafayı yedim, evet!

Entel Olmak Çok Pahalı

2009-09-23T12:17:00.000-07:00

Kadıköy ve Taksim’de son yıllarda gittikçe çoğalan etnik, otantik entel kıyafetleri satan yerler var. Şalvar gibi ama şalvar olmayan pantolon, elbise görünümlü tulum, alabildiğine mor ve bordo gömlekler, keçeden yapılma toka ve çakma dreadlock filan satan bu mekanlar abidik gubidik kıyafetleri ve marji çalışanlarıyla oldukları kadar kazık fiyatlarıyla da meşurdur. Bugün Kadıköy’de takılırken bu mekanlardan birine girdim; çok afedersiniz skindirik bir şilebezi elbiseyi Levi’s 501 fiyatına kakalamaya çalıştıklarını gördüm. Hala mı lan! Bundan birkaç sene evvel mekanda çalışan rastalı Bob Marley hatuna neden bu kadar pahalıya sattıklarını sormuştum. Beni “Vay öküz” diyen bakışlarıyla süzdükten sonra “Onlar Tibet’te üretiliyoğğ” demişti; Tibet vatandaşıymışçasına.
Velhasıl sevgili okuyucu bu memlekette entel olmak çok zor çok pahalı. Bunun kılığı kıyafeti var, bieanali var, film festivali var, Taksim’de takılması var, entel depresyonu var…Kitaba, müziğe, tütsüye (sandal ağacı mümkünse) hiç gitmiyorum bak! En azından bu mağazalar ucuzlamadan muasır medeniyetler seviyesine ulaşacağımıza inanmıyorum. Entellerimizin Tibet’te okunup üflenmiş bu kıyafetlere ihtiyacı var.

Google Abazanları

2009-09-20T10:07:00.000-07:00

Sevgili Google’da “mülakat+fuck” diye arayan Amasyalı arkadaş,
Nasıl bir arayıştasın bilmiyorum, bilmek de istemiyorum açıkçası. Ama hazır bloga girmişsin eli boş göndermek olmaz sana Rammstein’ın konuyla gayet uyumlu olan yepisyeni Pussy isimli eserini yolluyorum, yanlız dikkat et yüksek oranda adult content içerir ananın bacının yanında izlemeyesin. Umarım böylelikle dünyada yalnız olmadığını fark edersin. Bak senin gibi amsalak kazık kadar ağabeyler orta iki ingilizcesiylen ne güzel şarkılar yazıyorlar, ne değişik klipler yapıyorlar. Fakat sakın ha klipteki hatunları görüp Alaman karılardan medet ummayasın zira solist abi “I can’t get laid in Germany” diye veryansın etmekte. Yani Helga’larda da pek iş yok.
Burda sözüm sana solist abi (abi diyorum dikkat edersen klibi görünce çok tırstım çünkü) klibin ortasında bi yerlerde elinde bayrak Görmıniiii diye bağırdığın sahne var ya o nasıl bir milli duygu depreşmesidir, nasıl bir aşkla bayrak sallamaktır ben hiç bir milli maçta böyle bayrak sallayan insan görmedim. Almanya’nın sosisi olsun, sineması olsun tanıttığınız bu güzide paylaşımınız (!) için teşekkürler.

Not: Klibi geç şarkı çok komik lan..

Sonradan konma not: Remzitayn abilerden özür dilerim, çok güzel şarkılarınız da varmış abi sonra dinneyince farkettm. Almanca bilmiyorum ondan şeyedemedim bi anda hay allah! Till bebişime hürmetler. Öptüm hepinizi

Simen

Happy Bayramlar!

2009-09-19T08:08:00.001-07:00

Ramazan veyahut şeker bayramınız mübarek olsun sayın ve sevgili okur. Kendimizi şekere ve karbonhidrata verdiğimiz bu güzide bayramımızda kimimiz gereksiz akraba ziyaretleri yapıp şeker komasına girecek kimimiz önceden rezervasyonunu yaptırıp güneye inecek birbirinin fotokopisi otellerde öküz gibi yiyip danalar gibi yatacak. Bu noktada “nerde efeem o eski bayramlar” filan geyiği yapardım ama yaşım gereği kendimi bildim bileli bayramlar zaten böyle. Çalışan insanın arife günü sinirli sinirli ev temizliği, iki arada alınan bayram çikolataları ve bayramlıklar, mis gibi uyunası tatil gününün sabahında yapılmaya başlanan zorunlu akraba ziyaretleri, anneyle babanın sizin tarafta çok kaldık bizimkilere ayıp oldu kavgaları, yaban akraba çocukları, sıkan iğrenç yeni ayakkabılar bi harçlık veriyorlardı eskiden onu da 2 sene önce kestiler. Şekeri kurbanı fark etmez benim için bayram iç sıkıcı ve saçma bir ritüel. Ha ne zamanki bizim bayramlarımız bir Rio Karnavalı olsun bir Mardi Gras olsun bu havada geçer o zaman şeker bayramı olur, şeker gibi bayram olur, kividen bile güzel olur!

Birileri gider birileri kalır

2009-09-14T06:03:00.000-07:00

Google’ dan arama yapan ve buraya yönlenen kişiler genelde 2 konuda bilgi almak istiyor. Yüksek lisans muhabbetleri ve sevgilinin yurtdışına gitmesi. Yüksek lisans konusunda yeterince kafa ütüledim zaten artık yazacak bir şey de kalmadı ama göt gibi arkada kalmak konusunda deneyimliyim. Bu engin bilgi birikimimi siz sevgili blog okuyucularıyla paylaşayım istiyorum. Belki böylecene vatana millete bir faidem dokunur.
Eğer sevdiceğinizi dünyanın bi ucuna master yapmaya, çalışmaya, Erasmus’ a uzun süreli olarak yollayacaksanız bir göz atın aşağıdaki maddelere:
• Manitanız ne kadar zaman için gidecek? 3-5 ay diyeniniz varsa lütfen bi sittrin gidin adamın asabını bozmayın. 5 ay diyo ya! Bak hala! Bir yıl ve üstü ve hatta süresi belirsiz olanlar siz kalın.
• Sype yükleyin, kulaklık mikrofon filan alın adam gibi. Evde diğer kardeşlerle didişmek istemiyorsanız kendinize özel bilgisayar edinin ya da bilgisayarı size daha yakın bir yere taşıyın. Saat farkı varsa aranızda gecenin bir yarısı kardeşinizin odasında rahat konuşup yazışamazsınız.
• Aranızda sağlam (bak gerçekten sağlam diyorum) bir güven ilişkisi yoksa gitmeden bitirin ilişkinizi. Paranoyalarla birbirinize yazık edersiniz.
• İmkanınız varsa gitmeye çalışın, gidecek kadar para bulamıyorsanız en azından para biriktirin bu parayla sevdiceğinizin bilet almasına katkıda bulunabilirsiniz.
• Kendinize yeni meşgaleler bulun, kafanızı dolu tutun.
• Sevgilisi 1 haftalığına filan şehir dışına gidecek diye ağlaşanları dövmeyin. Çok zor biliyorum ama yapmayın.
• Karşınızdaki insan yeni bir ortama adapte olmaya çalışacağı için sizinle ilgilenemeyecek hazır olun. Siz gece 3’e kadar uyumayıp bekleseniz de hep yapacak işleri, gidecek yerleri olacak. Alışın, kendinize ait amaçlar bulun, bişeyler yapın işte lan!
• Boş hayaller kurmayın. Ders notlarınız ortalamaysa, paranız yoksa, yurtdışında iş bulma şansınız yoksa. Kısacası hayatta ortalama bi insansanız onun yanına gitme hayalleri kurmayın. Sonra çok kötü kıç üstü oturursunuz.
• Gittiği için kimseyi suçlamayın.
• İnternette gittiği şehirle ilgili bişiler okuyup ona akıl vermeyin, yaşadığı ortamı sizden daha iyi biliyor.
• Ne kadar internette konuşursanız konuşun sizden uzaklaşacak ister istemez. Olayın bütün zorluğu da burada başlıyor zaten. Bunu bilin peşin peşin. Sonra üzülmeyin. Birşeyler devam ettirmek için buradakinden kat be kat fazla enerji harcamanız lazım. Bu emeği sarf edebilecekseniz, geride kalan olmak çok koyuyo olsa da devam ettirebilecekseniz, değil ikinci onikinci plana atıldığınızı hissetseniz de “bu da geçer” diyebilecekseniz devam edin.

Başka sorusu olan?

Küçük İbo

2009-09-14T05:50:00.000-07:00

Hayatta Çaki’den bile korkunç bulduğum tek şey “takım elbise giymiş arabeskçi taklidi yapan erkek çocuğu” dur. Dün çocuklara ruh karartıcı şarkılar söylettikleri bir yetenek yarışmasında gördüm bunlardan bir tanesini. Aynı dakımelbiseli gereksiz ciddi duruş, yapmacık Urfa şivesi, ceketin kollarının azıcık uzun kalması. Sabuha’yı söyledi sanırım. Allahım küçücük bir çocuğun ağlak ağlak Saebuhaa diye bağrındığını düşünebiliyor musunuz? Feci! İbo’nun hala yetişmekte olan nesillerimiz için bir rol model teşkil ettiğini görmek gerçekten hayret verici.
Hamiş: Programdaki bir diğer korkunç unsur ise sunucu Erol Evgin’in peruğudur. Çok sinsi buluyorum kendisini sanki her an düşecek, kayacak da adamcağız rezil olacak diye içten içe geriliyorum. Yazık lan bana yıprandım.
Hamiş2: Bu yazı aslında büyüklerin dünyasına öykünen, çocukluğunu moderniteden dolayı yaşayamayan miniklerimiz filan konulu entel bir yazı olucaktı ama nası bole bişey çıktı anlamadım; kusura bakmayın.

WHY THE FUCK DO YOU HAVE A KID ?

2009-09-12T10:31:00.000-07:00

Sanırım 5Posta'da linkini görmüştüm bu sitenin. Türkçe meali "ne skime çocuk sahibi oldunuz" olan sitede bazı insanların asla asla ama asla çocuk sahibi olmaması gerektiğini bir kez daha anlıyoruz.

Genel olarak çocuk sevmem. Sanırım sevebileceğim tek yavru kendi prodüksiyonum olacak. Neyse bu kadar çocuk sevmememe karşın sokakta çocuğunu itip kakan, tek kolundan kaldırıp (nası çıkmaz o kol?) sürükleyen, sanki bir aksesuar gibi yanında gezdiren, çocuğunun anlattıklarını bir saniye için bile durup dinlemeyen tipleri görünce içimdeki ayıyı uyandırıp gadanallah diye üstlerine saldırasım geliyor. Hatta bu ve benzeri tipleri kısırlaştırıp üremelerinin önüne geçmek gibi faşizan fikirlerim var.Sanırım asla politikaya atılmamalıyım.

Ot Bok İşleri

2009-09-08T13:08:00.000-07:00

Boşluktan kendimi dizi ve film izlemeye verdiğimi daha önce belirtmiştim. 2 hafta içerisinde ananla nası tanıştımın, 1 hafta içinde de Weeds’in yayınlanmış tüm bölümlerini izledim (aferin bana!). Weeds’den bahsedicem şimdi. Sanırım Türkiye’de Digiturk kanallarından birinde yayınlanıyor. Zaten işlenen konular itibariyle ulusal kanalların herhangi birinde yayınlanma ihtimali yok. Konu demişken kısaca özet geçiyim. Kahramanımız Nancy kocası ve 2 oğluylan banliyödeki evinde mutlu mesut bir hayat sürerkene kocası ölür; kendisi de çoluğunu çocuğunu ite köpeğe muhtaç etmemek için saçını süpürge ederekten ot satmaya başlar. Evet ot! Yan karakterler olarak nevrotik ve bağımlı bir komşu, komşunun kıçına raket sokulmasından hoşlanan avukat kocası, bu çiftin 10 yaşında lezbiyen olmaya karar veren kızları ve kafası her daim beton gezen bir muhasebeci görmekteyiz. Eve gelip yerleşen eşek sıpası Andy ismli kayınçosunun da diziye katılımıylan beraber olaylar gelişir. Burada Andy karakterini açmak istiyorum. Neşeli Günler’ de Şener Şen’in oyandığı bir kayınbıradır Ziya Karakteri vardı. Onu düşünün şimdi onu binle filan çarpın heh işte bir tane Andy elde etmiş oldunuz. Ama ne yapsa kızamıyoruz bu şerefsize çok sevimli çünkü. Dizi Amerikan ve savaş karşıtı, eşcinsel haklarını savunan falan mesajlar da veriyormuş gibi yapmıyor da değil hani ama bildiğin kara komedi aslında. Otun aslında ne kadar doğal, pardon organik bir uyuşturucu olduğunu defalarca yineleyen prensip sahibi torbacı Nancy ablamız asla koko ya da eroin satmıyor (no kemikıl). Boka bastığı bi durum olursa sorununu karşısındakine vererek çözüyor(savaşma seviş).
Kısacası özetten anlayabileceğiniz gibi (ikiyüzlü) Türk aile yapısına aykırı ve (hala tv programlarını feyz alarak değer yargılarını geliştiren) gençlerimizin gelişimine de zararlı bir unsur teşkil eden bir dizi. Bizim gibi Tarık Akanlı, Ahu Tuğbalı "cıss uyşturucu" konseptli yapımlarla büyümüş bir nesle 2 numara büyük sanırım.Diziyi izlerken aklıma geldi aslında Ahu Tuğba'nın dekolte vererekten "beyağağğz, noolur bi damlacık beyağz" diye kriz geçirdiği sahneler.
PiEs: Nacy yani Mary Louise Parker tahmin edebileceğiniz gibi bu resimdeki hatun. Kendisi 40 küsur yaşında, kolumu kemirmek istiyorum sayın okuyucu, insan mıyım lan ben!.

Yüksek Lisans İşleri

2009-09-02T13:36:00.000-07:00

Bugün aldığım bir haberle İstanbul Üniversitesi’nde girmiş olduğum mülakattan babayı almış bulunduğumu öğrendim. Yarın Marmara’ya gidip Organisational Behaviour’a kaydımı yaptırıcam. Şu mülakat maceralarımdan çıkardığım yegane sonuç ülkemizde bilim adamı olsun, akademisyen olsun yetişmesinin saçma sapan bir süreç olduğudur. Mesela dün Yıldız Teknik’te yine işletme bölümü için mülakata gittim (henüz sonuçları açıklanmadı 11 Eylül’de açıklanacak) sabah 10’dan akşam 5’e kadar tam 7 saat boyunca mülakat sıramın gelmesini bekledim. Hava yağmurlu olduğu için yolda baya ıslandım, beklediğimiz fakültede oturacak fazla yerler yoktu uzunca bir süre ayakta kaldım. Zaten bir süre sonra da mülakat filan anlamını yitirdi gözümde, biran önce her şeyin bitmesini; sıcak kuru evimde uzanıp çay içmeyi istedim. Sonra çevreme baktım bu insanların bir kısmı ilerde üst düzey yönetici, akademisyen filan olacak, bazıları resmi görevlere atanacak. Herhangi birisi değil bunlar 4 sene bir üniversite de okumuş daha da üzerine okumak isteyen adamlar; ülkeye kaçak girmeye çalışan mülteciler değil! Sıram geldiğinde bana babamın ne iş yaptığını sordular….neden diplomat olmadığımı sordular. Çok kolay bir şeydir zaten diplomat olmak; gidersiniz dış işleri bakanlığına “ben uluslarrasssı ilişkiler okudum yapın beni bi forın ofisır” dersiniz. Onlar da “Oooo Simen Hanım bizde sizin mezun olmanızı bekliyorduk, hemen yarın Zürih’te maslahatgüzar olarak görevinize başlayabilirsiniz. Kusura bakmayın başkonsolosluk vericektik ama bir yoğunluk var bu aralar ama sizi en kısa sürede New York’a aticaz zaten siz burada az takılın.” derler. “Bu muydu lan?” dedim. İşte güzel memleketimin ilerdeki bilim adam ve kadınları böyle elit eleminasyonlardan geçiriliyor.
Ben giremedim diye bok atıyorum gibi oldu ama doldum artık. 3 okulda mülakata girdim çeşit çeşit adamın karşısına çıktım. Artık kendimi PopStar’a çıkan tipler gibi hissediyorum. Beynim karşımdakini memnun etmeye çalışan orospu bir yazılımla çalışmaya başladı. Acaba ne desem beni beğenirler? Ne desem hoşlarına gider? Benden istedikleri cevap ne? ” Evet sayın jüri üyeleri allah kahretsin ki uluslarassı ilişkiler gibi dandirik bir bölümden mezun oldum. Bu eksiğimi hemen fark edip işletmeye yöneldim. Zaten ezelden beri işletmeci olmak istemişimdir. Ama zannetmeyin ki ben sadece kariyerime bir artı olsun diye yüksek lisans yapmayı istiyorum. Akademik olarak da gelişicem ben hem ordinaryus profesör, hem Koç Holding’e genel müdür olucam. İngilizcem Harlem’de torbacı, Rusçam Kiev’de dilenci olacak seviyede. Bu arada zahmet etmeyin ben eğildim ayakkabılarınızı yalamaya başladım bile.”
Ben sadece yüksek lisans yapmak istemiştim. Bunun için ALES, KPDS gibi sınavlara girdim, gereken süreler içerisinde başvurumu yaptım, gereken başvuru ücretlerini yatırdım. İstenilen zamanda istenilen yerde oldum, mülakatlarda resmi giyindim, şirin ve sıcakkanlı oldum ama bazı şeyleri istemek ya da çok istemek yeterli olmuyor bazen.

Yeme İçme Olayları

2009-08-28T16:20:00.000-07:00

Değişik restoranlarda zıkkımlanmayı seven bir kişiyim ben. Merak ettiğim bir yer varsa yemez içmez para biriktiririm oraya gitmek için. Bugün bir arkadaşım benden birkaç restoran tavsiye etmemi istedi. Aşağıdaki listede yemekten sonra pantolonumun üst düğmesini açmak zorunda kaldığım mekanların adını görebilirsiniz. Tamamen lezzet odaklı bir listedir.Eşiyle gideceği bir yerler aradığı için sadece restoranları yazdım; büfe, seyyar satıcı ve kahvaltı olayına hiç girmedim. Bu sebeple bir liste daha yaparsam adı “pislik ve lezzetin doğru orantılı olduğu yerler” olacak.

-Adana Kazancılar (http://www.adanakazancilar.com) Adanası süper, gerçekten süper!
-Ranchero (http://www.ranchero.com.tr/) Metata yiyin, nachos ları da mükemmel
-Göztepe Et Lokantası (http://www.goztepeetlokantasi.com) Fix menüleri var özel günlerde tercih edebilirsiniz.
-Il Padrino (http://www.ilpadrino.com.tr/restaurant.html) Sarımsaklı ekmekleri güzeldi
-Go Mongo (http://www.gomongo.com.tr) Değişik burası, gidince anlarsınız 
-Hacı Abdullah (http://www.haciabdullah.com.tr) Beğendili kebap ve ayva tatlısı
-El Torito (http://www.eltorito.com.tr/) Combo tabakları güzel, her şeyden tadabilirsiniz hatta iki kişi filan doyar o tabaklarla- tabi ufaltmadılarsa
-Et’n More (http://www.etandmore.com/) haftasonu gitmeyin, gerçekten gitmeyin
-Chilli’s (http://www.chilis.com.tr/) Burger ve steakleri muazzam
-Sait İskender (http://www.saitiskender.com.tr/) İskender ve dondurmalı irmik helvası
-Kanaat (www.kanaatlokantasi.com.tr/) Yapsrak sarma ve ayva tatlısı (evet ayva tatlısı seviyorum ben)
-Çiya (http://www.ciya.com.tr/) Falafeli ve kabak tatlısını deneyin
-Casa di Moda (bunun sitesi yok sanırım)
-Günaydın (http://www.gunaydinet.com/tr/subeler.php?sube=s12) İstinye Park’daki steak house olan,
Hamiş: Burjuva değilim ben, oburum… Böyle böyle dobalak oldum zati….Ayrıca işsizim ve param yok
Hanimiş: Unuttuğum yerler olabilir, ilk aklıma gelenleri yazdım hak geçmesin

Bir Mülakat Macerası Daha

2009-08-26T13:46:00.000-07:00

Bugün İstanbul Üniversitesi Mülakat’ındaydım. Mülakat yazılarını benden sonra yüksek lisans için hazırlanacak kişilere faydalı olur diye yazıyorum. Çünkü mülakatlara hazırlanırken birkaç blog ya da site haricinde bilgi alabileceğim pek bir şey bulamadım.
Sabahın kör vakti yollara düştük zira bizim oralardan Beyazıt’a gitmek için 3 vasıta değiştirmek gerekiyor. Neyse İÜ mezunu olmama rağmen mülakatın yapılacağı sınıfı bulmam bir hayli zaman aldı. Bu arada “işletme” bölümüne başvuruyorum (Allahım napıyorum ben ya! Ben ancak telefonda işletme yapabilirim, neyime benim işletme). Mülakatın yapılacağı odanın kapısında arasında amcalar ve teyzeler de olan takım elbiseli bir tomar insan toplaşmış birbirini itiştirerek bir kağıda bakıyorlardı. İçimdeki beyaz kıvırcık tüylü koyunu dinleyerek listeye yöneldim. 50 x 50 ebatlarında 4 adet kağıttan oluşan listelerde yaklaşık 3000 kişi filan vardı. Sonra kafamı kaldırdım listenin başındaki “özel hukuk” yazısını fark ettim. Toplasan bir Pers ordusu edebilecek kadar avukatı arkamda bırakıp bir üst kata seyirttim. İşletme bölümünün kapısının önünde 37 kişilik makul bir listeylen karşılaştım.
Buradan öncelikle mülakata benden önce giren ve “içeride ne sordular” sorumu duymazlıktan gelerek cevapsız bırakan insan profiline sesleniyorum: Kör kuyularda merdivensiz kalın inşallah! Adamlardaki tribi görsen sanki Britney Spears gece klübünden çıkıyor bende sefil bir paparazziyim aşk hayatıyla alakalı saçma sorular soruyorum; o da beni yanıtsız bırakıyor. Tavır aynen bu! Neyse mülakata dönelim içeride” Niye yüksek lisans yapmak istiyorsun” diye sordular. Kendimce cevaplar saçmaladım. Hatta baya saçmaladım. “Başka bölüme başvurdun mu?” diye sordular . Zerrece utanmadan “Hayır” dedim. Teşekkür ettiler. Rica ettim. Sonra çıktım. Bu kadar toplasan belki 5 dakika sürmeyecek bir görüşme için kasmışım. Neyse 28’inde açıklamayı planlıyorlarmış. Hadi bakalım.

Ve sonrası..
Ekürim Gözde insanı ile Kadıköy’e gidiş; yemek yiyiş üstüne kahve içerken “Lan birilerini çağıralım çok güzel oldu böyle” diyip insanları arayış…Herkesin işte ya da işinin olması. Çok yalnız olduğumuzu fark edip eve dönüş…Ühü!

Yok lan çok üzülmedik ama asosyaliz galiba biraz.

Sinema Saati

2009-08-22T08:49:00.000-07:00

İşsiz güçsüz bir kişilik olduğumdan sebep dana gibi yatıp bol bol film seyrediyorum. Şunu anladım ki sevgili okur ben sinemadan zerrece anlamıyormuşum. Mesela en son izlediğim birkaç film hakkındaki görüşlerimi sizinle burada paylaşmak istiyorum. Gördüğünüz gibi diyet tavsiyeleri, gezi yazıları ve gündelik haberlerden sonra siz sevgili okurlarıma sinema eleştirisi de yapmaya başladım.

İlk filimimiz Sleuth: Jude Law oynuyor. Bu kadar. Şaka şaka Jude Law bide Michael Caine oynuyor. Sadece iki oyuncusu var ve devamlı konuşuyorlar. Filmin bir yerinde konuşmaları takip etmekten yoruldum Jude bebişimi izledim. Jude konuştu konuştu, Michael emmi konuştu uzun monologlar ve diyalogların sonuna doğru azıcık uyumuşum…Sonra uyandım canım dondurma çekti…Böyle bir filimdi yani.

İkinci filmimiz Into The Wild: Sean Penn’in gerçek bir hayat hikayesinden senaryolaştırdığı bu güzide yapım Imdb’den 8,2 almış. Kahramanımız Chris yeni mezun bir kişidir. Stanford’dan kabulünü aldığı gün eğitim masraflarının tamamı babası tarafından karşılanan ve altına araba çekilen film festivali enteli duyarlılığına sahip Chris kardeşimiz “Lan bana niye araba aldınız, paranızı materyaliniz de istemiyorum. Afrika’da insanlar aj, savaş var” filan diye tripler atıp, annesinin “oğlum yavreem yapma babana karşı gelme” diye yalvarmalarına kendince çok felsefik yanıtlar vererek ortadan kaybolur. Üniversite için ayrılan parayı bağışlar, cebindeki banknotları yakar (yaktı lan caanım dolarları!). Ske sürülecek aklı olmayan kahramanımızın tek amacı Aleaska’ya gitmek, orada doğayla bütünleşmektir. Film boyunca o kadar Aleaska (Bkz:Alaska’nın Amarigan aksanında telaffuzu) ismini duyarız ki artık bir noktadan sonra her duyuşumuzda asabımız bozulur gülmeye başlarız. Film özünde kendi küçücük sorunlarını aşmaya çalışmaktansa kaçıp gitmeyi tercih eden ve yollarda sefil olan modern dallamanın hikayesidir. Şimdi elin Amerikalısı bole bir maceraya atılsa “hippi” olur, “ free spirit” olur; aynı olayı Türk bir adam yapsa gazetelere “genç cinnet geçirdi”, “evden kaçan gencin ailesi yasta” gibi haberler çıkar bir ay sonra da her şey unutulur, filmi filan çekilmez “meczup olmuş çocuk” der geçerdik. Kahramanımız yolculuğu boyunca parasız kalır, aj kalır, dayak yer, sürünür ama bir kere olsun anasını babasını aramaz “ben iyiyim merak etmeyin, takılıyorum” demez. Dağ görür, taş görür şaşırır gerizekalı. Hatta taş gibi bi hatun bulur onunla da sevişmez. Bole kafası kırılası moron bi kişidir Chris. Sinirlendim lan! Öteki filme geçelim.

Bed Time Stories: Adam Sandler filmi bu. Konusunu bile yazmıyorum çünkü ilk 10 dakikadan sonra sonunu tahmin edebildiğiniz mutlu sonlu, Amerikan komedisi. Bir Adam Sandler klasiği olarak yan rollerden birinde Rob Schneider’ı görüyoruz. Gariban gibi figüranlık yapmasın Ron Şınaydır, kendi filmlerini çeksin, kendisi Adam Sanler’dan filan kat kat daha komik. Boş vaktiniz varsa izleyin, komedi filmi işte.

The Existenz: Filmin baş rol oyuncusu “Judge Law” . Kapakta öyle yazıyor. İlk önce baş rol oyuncusunun Jude Law hayranı bir porno yıldızı olduğunu düşündüm ama Jude Law’mış. Film hakkında çok derin bir açıklama yapamayacağım 15. Dakikasından sonra uykum geldi. Birde bağırsağa benzeyen oyun konsolu vardı. Tiskindim aletten lan, kordonu böyle doğum kordonu gibi öyk!

İşte son zamanlarda hayatımın çok değerli birkaç saatini izlemekle geçirdiğim filimler bunlar. Hoşuma gitti yav film eleştirisi yapmak! Yazının başında da belirttiğim gibi ben sinemadan zerrece anlamıyormuşum. Çünkü benim yaptığım yorumlar üzerine forumlardaki diğer eleştirileri okuduğunuzda aslında bu filmlerden bir halt anlamadığımı, izlediğim eserlerin bir çoğunun türünün tek örneği filan olduğunu okuyacaksınız. Sanırım yeteri kadar entel değilim ben, Üç Maymun’da da uyumuştum zaten..Gideyim “50 First Dates”’i tekrar izleyeyeyim. Sıkıcı değil o...

Büyük Lokma Ye....

2009-08-20T15:02:00.000-07:00

Feysbuk'a foroğraf yükleyenlere tırı vırı ettikten 2 gün sonra feysbukta 2 dene albüm yaptım. Pişman deilim. Sadece eşşeğim ben.Hehehe

Ama güzel bişiymiş lan! Altına yorum filan yazıyo insanlar. Bir an için selebiriti oldum, pazar keyfine çıktım zannediyosun. Belki 15 değil ama 5 dakkalığına şöhret oldum lan :D Şaka şaka olmadım dur bi kaç tane de lise fotosu eklicem, sanırım durduramıyorum kendimi.
Kişisel not: Şişman olanları eklemeyeyim, zayıf ve karizmatik olanları ekleyeyim...evet.

Evde Tek Başına

2009-08-18T18:22:00.000-07:00

Anamlar beni bırakıp yazlığa gettiler. Evde yapayalnızım sevgili okur. Tüm arkadaşlarım işinde gücünde olduğu için gündüzlerimi çoğunlukla tavana bakarak değerlendiriyorum. 12-1 gibi uyanıp spora gidiyorum. Sonra gelip yemek yapıyorum, yemek yaparken sanki bir yemek programındaymışımcasına tarifler veriyorum, kendi kendime şakalar espriler yapıyorum.
“Yemek pişirirken mutlaka yakınınızda sıcak su bulundurmaya çalışın, bu arada bu yemeğimizde soğanı çiğden koyuyoruz kavurmuyoruz..”
Akşamüstü bir arkadaşımı filan arıyorum akşam gelip kalması için gelirse akşamları muhabbet edip “Yemekteyiz”i izliyoruz.
Tüm bunların dışında kalan zamanımda “duruyorum”. Eşşek gibi çalışarak geçirdiğim bir yılın neticesinde geldiğim bu durumdan azıcık zevk alsam da içten içe kendimi sıkıcı ve işe yaramaz hissediyorum. Ha bi de milletin feysbuktaki fotoğraflarına bakıyorum. Tatile gidenler, doğumgününü kutlayanlar, İstanbul’un hiç gitmediğim yerlerini gezenler. Onlara kısaca “yaşayanlar” diyoruz. En sevdiğim yaşayan feysbuk profilleri yaklaşık 30 tane albümü 30000 tane fotoğrafı olan profiller. “lise mezuniyeti”, “ilkokul “, ”Ercan düğün”, “kardeşimin sünneti” isimli albümler beni saatlerce oyalıyor. Lan albüm diyince eskiden de ansiklopedi okurdum bole saatlerce o geldi aklıma (kaplanı oku, ordan kaplumbağaya geç, kapan modellerine bak böyle giderdi bu). Neyse teşekkürler hayatının her milisaniyesini feysbukta paylaşan topluluk, hayatıma anlam kattınız.
Evet sıkıcı lan benim hayatım. Hatta eğlenmek neydi onu bile unuttum. Evde karılı kızlı parti vermeyi düşündük ama gelecek katılımcı kişi sayısı 5 i bulamadığından 1 şişe votka alıp içme kararı aldık. Bunu da bulamayanlar var. Ya votka da olmasaydı?
PiEs: Komikli olmuyo son zamanlarda yazılar pek. Kusura kalmayın.

Bye Bye Love..........

2009-08-17T03:12:00.000-07:00

Image by -Ant via Flickr

Uykum var. Sevgilimi Amariga'ya gitmek üzere sabahın köründe yolcu ettik...Kendisi bu sefer bayaa uzun kalacak. Bu sebeblen:

Bye bye, love.
Bye bye, happiness.
Hello, loneliness.
I think i'm a-gonna cry

Being Torpah Ağa

2009-08-10T08:51:00.000-07:00

Evet kendini genç hissedenler. Yaşınız 70 ve üzeri mi? Liseli küçük kızları gördüğünüzde içiniz pır pır ediyor mu? Bi bok yiyemeyeceğinizi bilseniz bile iğrenç fenteziler kuruyor musunuz? Bok gibi paranız, boyunuzca çocuklarınız var mı? Bu sorulara evet cevabını veriyorsanız, Torpah Ağa'nın taktiklerine kulak verin.

-Küçük bir kız alınır (mümkünse ole çok okumuş çok yazmış olmasın, ole aşırı güzel de olmasın, fazla göze batmasın). Ha "alınır" derken paray..öhö yani "ailesinin onayıyla" alın.
- Kıza ewlenmeden önce ona ne kadar para verebileceğinizi mutlaka gösterin. Evlendikten sonra da para verin, bolca para verin..
-Olayı çevrenizde acayip bulanlar olacaktır.Bi kaç yawşak gazeteciye röpotaj verin. Olayı sizin ağzınızdan dinlemeleri gerektiğini söyleyin. Onlar sizi yeteri kadar yağlar.
-Herkese bu olayın gayet normal olduğunu anlatın. Hatta olayın normalliğini vurgulamak için mümkünse ergenlik çağındaki bir torununuzu asker arkadaşınızla nişanlayın.
-Kutsal kitaplardan örnkler verin. Kuran deyin, peygamber efendimiz deyin, dinimiz amin deyin.
-Kendi reklamınızı yapmayı unutmayın. Netçede sizde bir irgengsiniz. Pipinizi anlatın, nası güçlü olduğundan bahsedin. İsterseniz bi atı bile zikebileceğinizi anlatın. Bunun size verilmiş bir ayrıcalık olduğundan dem vurun. Özel olduğunuzu vurgulayın. Hem böylelikle diğer hatunlara da kendinizi pazarlamış olursunuz. Onlarda bu doğaüstü pipiden nasiplerini almak için size 2.,3. ve 4. karı olmak için sıraya geçerler, yedek klübesinden isterik çığlıklar atarlar.
-Kızın rızasından bahsedin aslında reşit gibi de ama değil gibi de filan diye saçmalayın.

Şimdi kaptınız mı taktikleri? Haydi amcalar, dedeler lise önlerine..Kalp ilaçlarınızı almayı unutmayın. Ya da unutun almayın müsait bi yerde ölün lan! Çükünüzü de ölünce pamuk diye götünüze soksunlar. Anca diner doymaz iştahınız!..

Merak ne güzel şey...

2009-08-10T08:16:00.000-07:00

Bu resimde görmüş olduğunuz Kevin Bacon-David Bowie kırması abi Gary McKinnon İskoç bir bilgisayar sistemleri uzmanı. Aslında okulla arası pek eyi değilmiş 17 yaşında okulu bırakıp berberlik yapmaya başlamış. Fekat sonradan tamamen arkadaş gazına gelip bilgisayar eğitimlerine filan katılan McKinnon sonunda Londra'da bir şirkette yönetici olmuş. Buraya kadar bir başarı hikayesi diyebiliriz. Hatta bırava Gericiim diyorum buradan kendisine. Fakat bu geri kısa sürede ilgisini bilgisayar sistemlerinin açıklarına çevirmiş. UFO'larla alakalı bilgilere bakacam diye ABD'nin top secret dosyalarını hacklemiş ve dünyanın en muazzam hackerlık eylemini gerçekleştirmiş...ABD'de cezası müabbet hapis ve 2 milyon dolar da tazminat. İşin en kötü tarafı Brityanya bu dallamayı ABD'ye iade etmeyi kabul etti.

Aklıma takılan ilk şey "lan bu kadar kolay mı bu sistemleri kırmak?". Ki herif dikkatınızı çekerim öyle bilgisayar mühendisi, yazılım bilmemnesi filan değil. Sonadan birkaç yerde eğitim almış. Bu durumda msn history nizi okumaya and içmiş abiniz, şirketlerde mesaisini milletin hangi sitelere girdiğini öğrenmeye adamış bilgi işlemciler filan Pentagon'u patlatabilir rahatlıkla.

Öteyandan şimdi bu gariban hayatına beberlik yaparak devam etseydi ne olurdu. Huzurlu, mutlu bi hayatı olurdu. Akşam çıkardı işinden giderdi pabına, bi kazma diş ingiliz hatun bulur ona takılırdı. Ha komşuları röntler miydi? Elbette..Çünkü merak damarlarına işlemiş pezevengin.Hatta yan daireye steteskop dayayıp dinnerdi bile. Buradan Geri nin kankalarına da seslenmek istiyorum.. Yaktınız lan çocuğun başını. Bırakaydınız kendi san'atıylan uraşsaydı.

Olmaz ya bu McKinnon şartlı veya erken tahliye olursa, süikasta filan da uğramazsa açıklar mı incelediği dosyaları?...

Bu haberden neler öğrendik peki?
-Arkadaş gazına gelmeyeceksin!
-İnsanın başına ne gelirse ya meraktan ya da meraktan gelir.
-UFO'lara filan fazla takılma bak Amarıga 2 dakkada harcar adamın geleceğini.

All is full of love

2009-07-31T12:10:00.000-07:00

Image via Wikipedia

Benim az işim war...
Siz bunu dinneyin...
Ben gelicem....
http://video.google.com/videoplay?docid=-1025673033973591170

Damacana vs Kadın

2009-07-24T02:54:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde Bursa’da su taşıyan bir canlının asansörde boş damacanayla fiil-i zina halinde yakalandığı haberini aldık. Sözkonusu canlının damacanalarla olan ilişkisinin uzun zamandır sürüyormuş. Öncelikle buradan Bursalı kardeşlerime afiyet olsun diyor, kendilerine kuvvetli bir ağız gargarası almalarını öneriyorum. Zira ben Bursalı olsaydım alırdım. Bloglar, forumlar, haber sitelerinde bu davranış topa tutulmuş. Evet hijyen açısından iğrenç bir durum ama neden olmasın ki? Netçede şişme kadınlarda delikli plastik değil mi? Hatta bir damacananın bazı durumlarda kadınlardan daha bile cazip olduğunu düşünebiliriz. Mesela:
-Damacanalar kapris yapmaz; başı ağrımaz; dırdır etmez.
-Seviştikten sonra sarılmanızı, muhabbet etmenizi filan istemez.
-İlgi beklemez (Berkecaaan sen benimlen ilgilenmiosuan tarzı feveranları olmaz)
-Damacanaların ağabeyleri ya da babaları yoktur.
-Damacanayla aynı eve çıkabilirsiniz. Tatile çıkmanız biraz garip olur ama…
-İsterseniz koruyucu mavi bantı çıkarmadan sevişerek “bakire damacana fentezisi” yapabilirsiniz.
-Damacanaların bekaret takıntısı da yoktur zaten. Kenardan açmalı kapağı plöp die açıp kansız, acısız olayı bitirebilirsiniz.
-Hamile kalma ihtimali yoktur. Kondomsuz, kabuksuz seks yapabilirsiniz.
-İsterseniz üstüne oturmak suretiyle aktif olarak da kullanabilirsiniz (loud & proud gay arkadaşlarımızı ve bayanları da unutmadık)
-Sıkılırsanız vazo olarak da kullanabilirsiniz.
Zaten yüzyıllardır kadınlarına bir cisim ya da mal muamelesi yapmış bir kültür ve coğrafyanın insanı olduğum için yadırgamıyorum erkeklerin de “cisimsevici” olmasını.
Hamiş: Sonraki yazı:- Metrobüs ve vitrin mankenisevicilik
-10 adımda fuckbuddy nize balans ayarı yapın, lastiklerini değiştirin.
Daha gider bu….

Bütün Kızlar Otlandık Otlandık Otlandık

2009-07-21T06:43:00.000-07:00

İstanbul’da beceremediğim diyet işini burada halletmeye çalışıyorum. Malum bir Ege beldesinde bulunduğumdan her tür saçma sapan ot çeşidine ulaşımım gayet rahat. Geldiğimden beri çeşitli ot yemekleri, ızgara et, diyet peynir ve salata yiyerek yaşıyorum. Tabi buna yaşamak denirse. Lan tatile çıktığımdan beri bir top yalamuk (dondurma oluyor kendisi) yemişliğim bir bira içmişliğim yok. Ha bun a rağmen pek de bir yol alamadım ya neyse.
Öteyandan diyet aşkıyla ailemi de telef ettim. Hepsine kendi yediğim diyet yemeklerden yediriyorum; sabahın 7’sinde uyandırıp yürüyüşe çıkartıyorum. Geçen gün nenemi anneme beni İstanbul’a geri yollaması için emekli maaşından rüşvet teklif ederken yakaladım. Dayım eve beni alacaklarına bir adet montofon ineği alsalar en azından etinden sütünden yararlanacaklarını yüzüme haykırmakta bir sakınca görmedi.
Bana gelince…Açım lan! Çok açım….Kilo da veremiyorum.
Deniz börülcesi, kepek ekmeği, layt beyaz peynir, bilimum otlar ve sebzeler hepinizden nefret ediyorum! Çıkın lan hayatımdan.

Ühü! gideyim ben bir şeftali yiyeyim ara öğünüm geldi.

AQ Yurtdışı

2009-07-19T07:07:00.000-07:00

Yurtdışı ole bişey ki benim için sevgili okur. Nası anlatsamki…
Bi türlü para denkleştirip gidememektir yurtdışı. Kafana yatan bi program bulsan paranın ya da zamanının olmamasıdır, olduramamaktır. Feysbukta lisede tanıdığın eziğin Prag, Barselona, Paris albümlerine “Way mna koym!” diyerekten bakmaktır.Hiç yurtdışında bulundunuz mu sorusuna kısa ve umursamaz bir hayır cevabı vermektir yurtdışı. Hep arkada kalan, bekleyen olmaktır. Sevgilinin gitmesidir, sevgiliyi beklemektir. Sevgilinin fotolarına bakıp kewaşe Korelinin tekiylen sarmaş dolaş fotolarını görüp kahrolmaktır yurtdışı…Mna koyim yurtdışı, mna koyim Koreli kaltak.

PiEs: Bu yazı yurtdışına sevgilileri gitmiş ve göt gibi kalmış tüm manitalara ithaf edilmiştir.

2009 Plaj Modası

2009-07-12T05:56:00.000-07:00

Bildiğiniz gibi Akçay’daki yazlık, geçici istirahatgahımdan sesleniyorum. Günümün çok büyük kısmı sahilde geçiyor. Bu sebeplen yılın pilaj modasından sizi mahrum etmeyeyim dedim.
Bu yılın modası bayanlarda bikini ve astronot kıyafetli sekindeki tesettür mayoları, beylerde haşema, genç erkeklerde de çakma Bilabong şortlar. Ha şamrel şeklindeki kocaman lastiklerle de şık bir aksesuar detayı sağlanmış. Minik yavrılarımızda ise elbette minik sevimli bikini ve mayoları görürken, tesettür tarzı mayolara da rastlamak mümkün. Ne mutlu bize nasıl ki Çernobil patlamasından sonra ülkemiz kansereden kırıldıysa, 10 yıl sonra da bir kuşak raşitizm, kamburluk, osteoporozla uğraşacak.
Plajımızda konuşulan dil Türkçe görünümlü Almanca. O nası oluyo lan derseniz. Mesela örnek cümle şeyedelim “Alp Ereeen , Efe Cankaat zaynın swanyın der ştrasse”. Bu örnek cümlede öncelikle bu isimlerin maalesef gerçek olduğunu belirtmek istiyorum, ikincisi ben Almanca bilmiyorum, ama kadın ne diye bağrındıysa (bağırmak yoluylan iletişim kuruyorlar) çocuktan çok net bir nayn geldi. Kadın “babana sölerim bacaklarını kırar ştrasse” hesabı bişiler söyledi. Veled yine naynladı. Buradaki en önemli nokta devamlı bağırarak iletişim kurmaya çalışmaları ve çok kalabalık olmalı. Aynı anda bir sürü insan yarı Alamanca yarı Türkçe olarak birbirine bağırıyor. Birbirlerini anlayamadıkça daha da yüksek sesle bağırmaya başlıyorlar.
Çocuklardan, minik yavrularımızdan söz açılmışken. Anne ve babalardan bir ricam olacak: Lütfen çocuklarımızı plaja filan getirmeyelim. Plaj onlara göre bir yer değil! Tehlikelerle dolu! Mesela tam yağlanmış güneşlenirken yanından depar atarak geçtikleri abla sinirlenip kafalarını kuma sürtmek suretiylen kıwılcım çıkarmaya çalışabilir. E kum da yumuşak bir materyal olduğundan bu biraz uzun zaman alabilir. Mesela 1 karış suda debelenen minik yavrunuz “anne bah dipten gitçem, annea dipten gitçem, aneeeaa bakmıyosun!” diyerekten bağırdığında lütfen çocuğunuza bakın. Eğer bakmazsanız aynı sinirli abla çocuğunuzun kafasını suya batırarak ne kadar dipten gidebileceğiyle bizzat kendisi ilgilenir. Hatta mümkünse siz de birbirinize bağrınmayın.
Sevgili anneler babalar bilmem anlatabiliyor muyum?

Emekli yazlıkçı

2009-07-10T22:58:00.000-07:00

Mülakat hezimetlerimden sonra “benim için yüksek lisans bitmiştir bi daha da marmaraya gelmem!” diyerekten tası tarağı topladım yazlığımızın bulunduğu güzide bir beldemiz olan Akçay’a geldim.
Akçay daha çok emekliklerin rağbet ettiği bir yer. Yaş ortalaması baya yüksek. Otobüs yolcuları arasında 56 yaşından küçük tek kişi bendim sanırım.
Buradaki hayatım ole sizin tahmin ettiğiniz gibi sahilde şakalaşan arkadaş gruplarıyla, yazlık diskolarla, sahilde ateş yakıp etrafına oturmalarla geçmiyor. Ben de adeta bir bikalemın hayvanı gibi ortama uyum sağladım. Emekli oldum lan burada!
Sabahları 7 de kalkıp yürüyorum, eve dönüp kahvaltımı ediyorum. Sonra deniz olayına giriyorum; takılıyorum sahilde kendimi önlü arkalı döndere döndere yanmaya çalışıyorum. Sahilde de yürüyorum. Zaten buradaki hayatımın çok büyük bi kısmı adeta bir Aborjin gibi yürüyerek geçiyor. Akşamları mangal filan yapıp, okey oynuyorum. Sonra da uyuyorum.
24 yaşında sağlıklı bir genç olarak değil efkaftan emekli Mürteza bey tadında geçirdiğim bu çılgın tatil anılarım şimdilik bu kadar. Bu ay sonunda dönmezsem kafayı çizicem sanırım….

İkinci raunda geldik….

2009-07-06T14:04:00.000-07:00

Mülakat hezimetlerimin bu ikinci bölümünde siz sevgili okuyucularıma “yönetim ve organizsayon “ mülakatı meaceramı anlatacağım.
Efeem önceki yazıda da belirttiğim gibi bu bölümün mülakatlarda 52. Sıradayıdım. 3’erli gruplar halinde girdik içeriye. Hayatta en nefret ettiğim mülakat tarzıdır; grup mülakatı. İnsanı insana kırdırmanın yeni metodu. Sıraylan oturduk; ben ortadayım. Anlayamadığım bir şekilde mülakat İngilizce yapılıyor ilk mülakatın aksine. İlk soru yanımdaki hatuna geldi tabi niye yüksek lisans yapıcan, ne işine yarıcak akademik anlamda gibi düz sorular geldi. Yavrucak kendince cevapladı. Sıra maalesef bana geldi.
Burda bir parantez açmak istiyorum. Sanırım ben kadınlardan nefret ediyorum. Harbi lan ediyorum! Böyle ükela, karşısındakini aşağılamak için elinden geleni yapan tavırları. Kendilerini bir konuya adamış gibi gözüküp aslında o konuda bi skim bilememeleri. Soğuk kanlı olamamaları, en ciddiye alınmıcak şeyleri ciddiye almaları. Ama asıl ciddiye almaları gereken konuları es geçmeleri! Allam bırak erkekleri lezbiyen olan insan var lan! Hadi erkekler yanmış sen nası gönüllü olarak yakıyosun başını.
Tabii ki juride biri daha genç olmak üzere 2 hatun kişi vardı. Neyse başladılar soruları sormaya:
-So simen you graduted from hebele
-Yes
-Did you have any classes about BA?
-Yes….
Lan keşke yes demeyeydim. Yes diyen çenem kopaydı. Başladı genç olan kadın (önce yanındakine bu benim alanım du bah şimdi neler sorup aklını alacam tarzı bi bakış attı). Yok maltineyşınıl kampani neymiş, malitdomestik kampani neymiş. Diyemedim bebeyim ben o dersi en son 3 yıl önce aldım; ne kadarını hatırlamamı bekliosun. Neyse bi kaç tane tamamen bilgi sorusu sordu. E sorular bilgi sorusu olunca atabiliten de sınırlı oluyor bi yerde. Neyse kadının suratında ekşimik bi ifade boka bakar gibi bakıo bana.
Benden bi randıman alamayacağını anlayınca yanımdaki kıza geçti. Kız jeobişi mühendisiymiş. Ben zaten bilemembu işletme müyendizim ben, kendi alanımın dışına taşmak istiyorum filan dedi. Jüri kişisi “en azından dürüstsün” dedi. Ha ben orospu çocuğuyum çünkü! Senin sorularını kale alıp yanıtlamaya çalıştığım için, ben siyasalda politika okudum benim direk alanım olmuo işletme, karşı tarafın taksisiyim ben demediğim için.
Senin daha bir mülakat yapmayı bile organize edemeyen okulunda “yönetim ve organizasyon” master ı yapmak için kıçımı yırtıyorum. Başvurusu için yok belge bırakmak adına işimden gücümden izin alıp, zaman harcayıp, para harcayıp te anasının örekesindeki Bahçelievler’e gidip başvuru yapıyorum. Mülakata girecem sıram kaçmasın diye bi o binaya bi diğerine dolap beygiri olmuşum. Terden giydiğim gömlek sırtıma yapışmış. Sen geç benim karşıma ağız burun ey hıyar gibi! Almazsanız da skime kadar yolunuz var sözde eğitilmiş ukala bok sürüsü!

Dürüstlük mü istiyodunuz alın size dürüstlük!

PiEs: Bülent Ersoy'dan korkuyodum; Armağan Çağlayan'a denk geldim...

Talihsiz Serüvenler Dizisi 1. Bölüm

2009-07-06T05:48:00.000-07:00

Mülakatım kısaca bok gibi geçti. Bu kadar terslik üst üste gelemezdi ya!
Sabahtan başladı terslikler. Türkiye’nin salağı olduğum için sınava giriş kartımı evde unuttum. Abim koşturdu getirdi arkamdan. Deli danalar gibi mülakat için asılan listeleri bulmaya çalışıyoruz, bilmediğimiz binalara giriyoruz, insanlara soruyoruz. Neyse birini bulduk “organisational behaviour” 14. Sırdayım. Bölüme 15 kişi alınacak zaten; az da olsa şansım var diye düşündüm. Fakat diğerini hala bulamıyoruz. Neyse birileri sınav mınav dedi karşıki binayı gösterdi. Ne sınavı lan! Karşıki binaya koşturduk “Yönetim ve Organizasyon “ için sınava alıyorlarmış. Etrafta ne bir duyuru, ne internet sitesinde bir yazı hiç bir şey yok! Bu arada saat 10.15 oldu, 10.30 da sınav bitiyormuş. Saçma sapan 1’ er cümle karaladım. Çıktık sınava bizim gibi geç girenler bir hayli fazlaydı. Ha bu arada bu dersin mülakat listesini sınava girilen sınıfın kapısına asmışlar bunda 52. Sıradayım.Bize sıra gelmesine yaklaşık olarak 1 saat varmış, bu bölüm için üçerli gruplar halinde alıyorlar mülakata.
Diğer binaya koşturduk Organizational Behaviour şeysine girmeye. Bekledim biraz, tek aldılar mülakata. Bir masaya dizilmiş 6-7 kişi vardı. Önce kendimden bahsetmemi istediler.
-Efeem ben 1985 sen-esinin sıcak bir haziran akşam üzerisinde ailemin 2. Ürünü olarak dünyaya şeyettim. Sırasıylan 2004 yılında KAL’ı sona da İ.Ü. yü bitirdim. 1 yıl da çalıştım. Çalışma hayatımdaki eksiklerimi fark edince master yapmanın benim içün kaçınımaz olduğunu iyice idrak ettim.
-Neden OB?
-Çünkü organisasyonlar beni heyecanlandırıyür. Mesela beach partiler, Kenan konserleri bayılıyorum…
-OB nin hanki alanlarını kendine yakın hissediyorsun?
-Hepsini…Yok ole demedim. Ethics dedim, Türkiye’de en eksik olan o çünkü….Bide indastriyıl saykoloci.
-Peki sence indastriyıl saykoloci hanki alanlardakesişiyör.
-Bir çok alanda hatta onları ayırd etmek mimkin değil..Endüstri içindeki insanların saykolocisi felan…çok mühim şeyler. Esasen bu soruya kadar fena gitmiyordum. Bundan sonra zincirlene trafik kazası vidyosu gibi olmaya başladı her şey.
-OB ile ilgili hanki yayınları okudunuz? Bu bölüme başvurduğunuz için kitap okumuşsunuzdur konuyla ilgili.
-Tabi ben hep hobi olarak okurum zaten bunları…Bölümle alakalı araştırma yaptım fakat özellikle bir kitap alıp okuduğumu söylersem yanılıcı bir yanıt vermiş olurum filan dedim.
Sonra UEFA kupası gibi bi çanaktan soru çektim. Soru şu
- Liderliği bir kişilik özelliği olarak tanımlarsak, bunu oluşturan özellikleri nasıl tanımlarız gibi bişi çıktı.
Kıçımdan sallama konusundaki güzel örnekleri sundum.. Neyse bu arada jüride bulunan dazlah ve fakat yakışıklı jüri kişisi. Etikle alaklalı soru sormak istediğini söyledi. Buyurun tabii tabii didim. Aristo dedi, felsefe,ahlak dedi, erdem dedi sonra bunları bir şekilde lidere bağladı. Ben de bozuntuya vermeden hani sanki hep böyle bi soru sorulmasını bekliomuşum gibi “ah bebişim sen nerelerdeydin” bakışımı attım yine uydurmaya başladım. Fakat bende rol kabiliyeti sıfır; götümden çeke çeke uydurduğumu 5 yaşında çocuk anlar.
Sonra bana teşekkür ettiler. Rica ettim bende
Soru sorabilir miyim dedim ? He buyur dediler.
-Beni nası değerlendirdiniz olacak mı acıba? dedim.
Söyleyemiyorlarmış.

Mülakat meaceralarımın 1. Bölümü burada sona erdi.

Sonraki bölümde: -Yönetim ve organizasyon mülakatı sıçışım
-Yaktın beni Emrah Cengiz
-Bir konuda bilgi sahibi değilsen sus!

Mülakat Yusufçuğu

2009-07-05T11:51:00.000-07:00

Yarın marmara üniversitesine mülakata gireceğim. Daha önce bir sürü iş görüşmesine gittim ama bole akademik bir jüri karşısına ilk defa çıkıcam. Çok helecanlıyım. Kendimi şarkı yarışmalarının adayları gibi hissediyorum. Armağan Çağlayan karakterli bir kişi olucak mı acaba? Peki ya Orhan Gencebay?

Ben en çok Bülent Ersoy çıkmasından korkuyorum. Zira bende bu şans varken jürinin tamamı Bülent Abla çıkabilir. Ben içeri gidiyim ütü yapayım en azından kıyafetime meaşallah meaşallah desinler.

Çok stresliyim lan öyle böyle değil

Eğer bu blogu okuyan birileri varsa benim için manituya dua edin olur mu?

Ünlü Rüya

2009-07-04T01:58:00.000-07:00

Şunu farkettim ki 90!lara ait bir zaman diliminde yaşıyorum ben. Niye böyle bilmiyyorum ama sanırım çocukluğumu özlüyorum. Öyle çok matah bi çocukluğum da olmadı ama şu ankinden iyiydim sanırım.

Artık işsiz güçsüz bi kimse olduğum için yüzlerce saatimi internette geçirebiliyorum. Hep aklımda olan bir şarkıyı daha buldum buradan izleyebilirsiniz.

Bu şarkıyı bir kadın söylese hoş olmaz mı acaba ?

Çok yorulmuştum uyuyakaldım
Rüya gibi geldin ama birden yok oldun....

Nese şarkı da klip te bence gayet güsel...Ama vidyodaki abimin başına geleni allah düşmanıma vermesin!

Eni vici vokke......

2009-07-04T01:49:00.000-07:00

Michael Jackson via last.fm

Maykıl Ceksın öldü. İyice duygusallaştım lan. Abi benim çocuklarım şimdi bilmicek mi lan enivici vokke yi? Kemal sunal öldü, Barış Manço öldü şimdi de Maykıl...Ölmeyin ya bitmesin çocukluğumuz.

Bu sayede de ne kadder severmişiz Maykıl Ceksın'ı ve na kadar yanlış tanıyormuşuz bunu da öğrenmiş olduk..

Salı günü cenazesi yapılcakmış. Nası olucak acaba...

Teyk keyr maykıl! vi lav yu...

Sex Sells!

2009-07-02T14:28:00.000-07:00

Naber gençler? İyilik sağlık nossun. Yarın işteki son günüm olacağı için kasmıyorum erken yatayım, uykumu alayım diye.
Bloguma bi bakayım dedim. Lan abi hakkaten kimse okumuyo ! Hatta iki gözümün çiçeği sevgilim olacak terbiyesiz bile girmemiş. Yani tamam çok büyük bir popülarite beklemiyodum ama lan bu kadarı da ayıp oluyo yani. Müzik felan da koydum; pavyona çevirdim sayfayı!

Neyse okunsun diye ayşe armanvari yaklaşımlarda mı bulunsam acaba? Ayıpçıl hikayeler filan mı anlatsam. Bi arkadaşımın başına geldi diye kendi hikayelerimi başkalarına mı mal etsem yada kendi hikayelerimi mi başkalarının ağzından anlatsam.
Bir ayşe arman olamam…olamam abi..bu konuya değinmek bile istemiyorum. Sanırım sadece ayaklarıyla insan öldürebilir kendisi hatta ayakları bağımsızlığını bile ilan edebilir.
Ayıpçıl hikaye anlatmaca olayı da bana ters, ben ole genital konulara inemem. Ayıp lan ne o ole feriştah gibi. Zaten en son birebir başımdan geçen en genital hikaye sokakta sevişirkene kitlenmiş 2 dene köpecik görmem. Köpekten 62 olmuştu garibanlar içim fena oldu.
Kısacası benim gibi içinde bir Hamza barındıran bir kişi için “sex sells” konsepti olmuyo…
Hamza diyorum abi...ilginç değilim ben lan!Ondan okumuyosunuz biliyorum.

Mışıl....

2009-07-01T12:46:00.000-07:00

Aslında bir sürü şey yazıcam ama çok uykum var ya!
İki gündür yeterli uyuyamıyorum. Uykumu alamıyorum….
Az uyuyum yazcam bişiler.
Hadi ben yattım
İyi geceler Benjamin
İyi geceler simen :D

engır menicmınt

2009-06-28T14:27:00.001-07:00

İçimdeki tarifsiz adam dövme isteğini sonlandıramadım hala
Bir ruh hastalığım mı var acaba?
Ruh hastası olsam da insanları dövmek, böyle ağızlarına çakmak
Kallavi bir "Xtr Lannn" çekmek
Hoş değil elbet....

Toplum için tehlike mi arz ediyorum acaba?
Ne fark eder ki aslında
Bir manyak daha eksik ya da fazla?

Kıçımdan uydurduğum bu "şiirimsi" yi dikkatinize sunarım

Gidelim Benjamin!

Gidelim abi...

Mazeretli Asabiyet Yazısı

2009-06-25T10:44:00.000-07:00

Bugün kendimi seri katil gibi hissettiğim, aslında içimde nasıl bir manyak barındırdığımı fark ettiğim günlerden biri.
Aslında mizaç olarak sakin biriyim, hatta hep bokumda boncuk bulmuş gibi güler yüzlüyümdür. İnsanlara karşı toleransım çok yüksektir. Fakat bir noktadan sonra bir canavara dönüşüyorum. Böyle ayı gibi pençemi çıkarıp gadanallah diye insanlara dalasım geliyor.
Bugün İstanbul’un iğrenç yapış yapış sıcağını yüzümde hissettiğim an anladım; bugün o gündü.
İnsanlara karşı katıksız bir nefretin damarlarımda gezdiğini hissettim. Öfke bütün vücudumu dolaşıp, ensemden kafama beynime hücum ediyor böyle zamanlarda. İnanılmaz bir baş ağrısı ve baskı hissediyorum beynimin alt kısmında. Daha önce fark edemediğim şeyler aslında fark edipte görmezden geldiğim şeyleri düşünmeye başlıyorum. İnsanlara nasıl gereksiz değer verdiğimi fark ediyorum, aslında beni en sallamayan insanların benim en değer verdiklerim olduğunu düşünüyorum. Bazen nasıl adam yerine konmuyorum; bilseniz şaşarsınız sevgili okur. Sadece insanlara adam gibi davrandığım için insan gibi muamele görmek istediğimi tekrarlıyorum kendi kendime. Sonra özelden genele gidiyorum. Tam bu anlarda dünyadaki tüm insan ırkı ben dahil yok olsun ya da ben o insan ırkının hepsine tekme tokat dalayım istiyorum.
Mesela motora tam ben binecekken beni ittirip geçen kaltak müsveddesini, ayağımı tam motora atacakken hareket eden denize “düşeyazmama “ neden olan motorcuyu, tüm bu olaylara mal gibi bakan sözde güvenlik görevlilerini, minibüste parayı önündeki kişiye uzatmamak için duymuyo ayana yatan şerefsizleri, evime yürürken arkamdan kaldırıma çıkıp beni “ezeyazan” arabayı, konuyla o an alakası yok ama anamı gagalayan kargayı…bunların hepsini sabaha kadar dövmek, dinlenip bir daha dövmek istiyorum.
Şaka maka iyi dönmüşüm, dönebilmişim evime. Yoksa büyük ihtimalle helvamı yiyodunuz yarın filan.
Eve döndüğümde kapının uzun süre açılmaması, abimin kapıyı uykulu gözlerle açıp niye anahtarla açmıyosun kapıyı tandansında bi fırça kaymasıyla neşeme ayrı bir neşe kattım sevgili okur.
Kendimi odama zor attım. İstemiyorum lan insan çevremde! Darıca’ya yerleşicem!!
Sonra Feysbook’umu açtım bir vidyo takıldı gözüme. Mustafa Topaloğlu Gerizekalı Sevgilim. Dinlemeye başladığımdan beri göz yaşları içerisinde gülüyorum…Sanırım sinirlerim çok bozuk, evet bozuk…Gidelim Benjamin…Gidelim Simen

Olduramadım

2009-06-21T08:56:00.000-07:00

Yandaki arabayı dikizlemek… Çocukluğumdan beri vazgeçemediğim bir aktivitedir. Minik bir yavruyken özellikle uzun yolculuklarda burnumu cama yapıştırır diğer insanların arabalarının içini televizyon gibi seyrederdim; içeride eğer varsa yaşıtım çocuğa el sallar abuk subuk hareketler yapardım. Hala da yapıyorum, abuk subuk hareketleri değil tabi lan! Sadece insanları inceliyorum. Ne var lan bunda diyebilirsiniz. Haklısınız esasen. Hiçbir özelliği yok yaptığımın.
Tek bir şey fark ettim. Çok benziyoruz birbirimize hem de çok. Esasen bir karınca sürüsünden hiçbir farkımız yok. Mesela arabalardan birinde üç kişilik bir aile vardı. Anne hayattan bezgin, baba yorgun, çocuk arka koltuğa tırmanıyor. Anne hem bezgin hem çocukla uğraşıyor, baba aynı dikkatle araba kullanmaya devam ediyor. Baba kararlı, baba sinirli. Sollayan minibüsçüye vites değiştirdiği kolunu kaldırıp “ne ayaksın hemşerim” hareketi yapıyor. Bindiğim otobüs hızlanıyor; üç kişilik sinirli baba ailesini kaybediyorum.
Göz hapsindeki yeni arabamın içinde bir çocuk ve bir genç kız var. Kız camdan dışarı bakıyor; oğlan radyoyla oynuyor. Garip bir şekilde suskunlar. Sonra kız aniden hızlı hızlı bir şeyler söylüyor. Manyaklığı ele alıp dudaklarına odaklanıyorum kızın. Sadece her kelimenin sonuna “yani” koyan insanlardan olduğunu anlıyorum; yada anlayamıyorum. Hatta muhtemelen yanlış anlıyorum.
Sonra sinirli baba ailesinin bir değişik varyasyonuna rastlıyorum. Bu sefer arkada 3 çocuk var. Anne türbanlı, bol altın bilezikli; baba “bıyıhlı” ve tabi ki sinirli. İlk aileden pek bir farkları yok yani. Ha kadının elinde b,r poşet var; çocuklar da çips yiyor.
Sıra benim en çok özendiğim insan araba tipine geliyor. Özenmek değil ama söyle diyeyim akşam tıkış tıkış bir otobüsün içerisinde giderken, ah ulan şu arabada ben de olsaydım dediğim araba. Aslında bir araba da değil bir konsept, yaşam tarzı…
Önce arkadan görüyoruz. Ben arabadan anlamam ama “sıfır” sanırım. Arka cam da “University of… Tırıvırı” ya da “Tırıvırı University” yapıştırması var. Yalnız buradaki tırıvırı sizin üniversitede hayaliniz olan okula denk düşmektedir. Benim için Boğaziçi’ydi mesela. Ha bir de “baby on board” zımbırtılarından. İçerideki tipin şişman, kel ve şerefsiz olduğunu düşünerek içime su serpiyorum. Trafik tıkanınca içeridekinin şişman ya da şerefsiz olmadığını görüyorum. Hem çocuk hem kariyer yapmış bir yavru var içeride Saçları güzelce toplanmış ama öyle başöğretmen topuzu gibi değil, üstünde güzel bir takım var güneş gözlükleri şahane. Makyajının görülebilir kısmı akşam olmasına rağmen akmamış. Vites kolunun orada bir Starbucks bardağı, vites kolu otomatik. Otomatik vites koluyla bardak uzun zamandır tanışıyor hatta; hiç yadırgamıyorlar birbirlerini. Ön camda yaşadıkları özel bir sitenin logosu da mevcut…
Özenti yada kavruk bulabilirsiniz belki ama. “Tamamıyla tamamlanmış bir hayat” değil mi bu? Şu anda her birimizin edinmek için kıçını yırttığı şeyler değil mi bunlar? İnsan gibi yaşama hakkı, işinden evine dönerken yollarda sürünmeden dönme hakkı… Basit şeyler aslında.
Diyordum ya çok benziyoruz birbirimize karınca sürüsü gibiyiz. Sinirli babalar, suskun analar, pij çocuklar, tribal hatunlar, kurtlar vadisi ağabeyler. Bu kariyer kadınlarından mesela binlerce var. Ben de bunlardan olayım lan noolur! Minibüste sürünen orta sınıf tombik kız olmak istemiyorum artık. Bi oldurun be!

Simen’in Kramp’ı Keşfi

2009-06-16T12:42:00.000-07:00

Biyerime kramp filan girmedi. Sadece bu yaşıma kadar sadece adını duyup dinemeye fırsat bulamadığım bir grubu dinnedim.. Kramp. İçinizden “Oha lan Kramp’ı mı bilmiosun ayu!” diyenler olabilir. Şu sağ köşedeki x var ya, heh tıklayın şimdi oraya; Allah selamet versin….Adamın asabını bozuyolar ya! Herkes her şeyi bilmek zorunda değil kardeşim. Beni sokakta çevirip “Kardeş Eminönü ney?” diye soran insan oldu. Eminönü nerede değil; Eminönü ney. Ben heç bozmadım o zaman karşımdakini “Bin buradan vapura vardığın yer: Eminönü” dedim.
Biz asıl konumuza geri dönelim çok dağıldık. Internette dolanırken tanıştım kendileriyle; kramp nasıl geçirilir, kramptan kaçınmanın yolları gibi banal sitelerin arasında kendilerine ait az çok bilgi bulabiliyoruz. 1984 doğumlu bir grup kendileri. Albümleri; “püf püf” (1994), “lan n’oldu“ (1996), ve “İstanbul sokakları” (1998).
Hayatımda islediğim en fantastik kuntastik klip ve şarkıyı burada sizinlen paylaşıom sevgili okurlarım: “Lan n’oldu” isimli eseri buradan şeyedebilirsiniz.
Konuyla kel alaka olacak ama başka bi mevzuu daha takıldı kafama. Halen öğrenci olduğum yıllarda. Lan şunun şurası 1-2 sene öncesi filan aslında. Bir ödev yapıyorduk. Ödevin konusu kuruluşundan sonraki ilk bir aylık süreçte bir partiyi yazılı basında incelemek gibi bir şeydi.Bu sebeblen bir kaç defa kütüphane taraması yapmam gerekti . 1991 yılına ait gazetelere bakıyorduk. Gazete sayfalarında şu anda gazetelerde görmeyi tahayyül edemeyeceğimiz özgürlük mü serbestlik mi desem bir şey vardı işte. Özgürlük de göreceli bir şey esasen. İnsan resimleri daha bir cıbıl, anlatımlar daha bir cesurdu sanki. Hatta yeni açılan bir sex shop un sahibi sattığı takım taklavatı detaylarıyla anlatan bir reklam bile vermişti. Tabi ki basın özgürlüğünü bu kadar dar bir çevrede değerlendirecek kadar andavallı değilim. Sadece nasıl oluyor da oluyor aklıma takıldıydı.
Bugün Kramp’a ait başka bir klip daha izledim. Şarkının ismi “Püf Püf”. Sözlerini okuyun önce:
Bitmedi tükenmedi çileli zindan
Mihneti zindan, zulmeti zindan aman
Zulmette çiragim olsun
Helvaci Selim heman
Curadan çek bir duman
Ahh … çek bir duman

Asereye yazdim sahim
Gel ask için çek bir nefes
Duman ile muhabbetle
Cennet olur demir kafes

Kus olsan bile uçamazsın
Çek curadan püf püf duman
Bir can olur kuzu ejder
Dört duvar kardasi dilber ah…

Dalgaya dumana püf püf
Dumana zindana püf…

Bu şüpheye yer bırakmayan anlamlı sözleriyle “Püf Püf” devletimizin televizyası “TRT 3” de yayınlanmış zamanında. Ben bu klibi nerde izledim? Tabii ki Youtube’da. Ha oraya girmek yasaktı dimi…Neyse

Ha bir de böyle kaliteli müzikler yapan Kramp abilere selamlar sevgiler :D

Fitnız

2009-06-14T02:23:00.000-07:00

Fındık ezmesini anlatırken belirttiğim gibi zayıflamam lazım. Bu maksatla 2 ay kadar önce bizim buradaki bir spor salonuna yazıldım. Bir yıllık yazılınca 6 ay da kendileri hediye ediyorlarmış. Sanırım zorunlu askerlik gibi 18 ay koşturup durucam.
Tabiyatım gereği sportmen bir insan değilim. Bırakın kendim spor yapmayı futbol maçı izlerken bile yorulurum. Bir o kaleye koşuyorlar sonra gol atamayınca haydi öbür kaleye. İzlemek bile yoruyo insanı.
Neyse bu sebeple devamlı ayağımı sürüyerek gidiyorum. Sevmiyorum lan spor yapmayı! Öle insanların söylediği gibi spor yaptıktan sonra enerjik ve mutlu filan da hissetmiyorum.
İşkencem yarım saatlik bir yürüyüşle başlıyor. Allahım o yürüyüş bandı ne saçma sapan bir alettir! Kendimi kafesindeki bir hamster gibi hissediyorum. Böyle çarkım var bir tane koşuyorum amaçsızca. Bu mudur yani insanlığın geldiği son nokta?
Sonra bir başka amaçsız aktiviteye geçiyorum…yarım saat hiçbir yere gitmeyen bir bisikletin pedallarını çeviriyorum. Hatta o kadar amasızca ki bisikletin üzerindeyken Cosmopolitan, Instyle, Harperz Bazaar dergilerine filan bakabiliyorum.
Bisikletten indiğimde hafiften götümde bir havalanma başlıyor. Nede olsa ben tam bir saat spor yapmış bir kişiyim artıkın. Madonna da böyle başladı tabi 1 saat bi saat. Tişörtümün kollarını hafiften yukarı kıvırıyorum kaslı kollarımı ortaya çıkarmak için aynı bıngıl manzarayla karşılaşıyorum hemen geri indiriyorum şerefsiz tişörtü..Daha değil henüz işimiz bitmedi…
Diğer bacak açma kapamalı, ağırlık kaldırmalı engizisyon aletlerine geçiyorum. Sanal ağırlıklar kaldırıp indiriyorum.
2 saatin sonunda yorgun, keyifsiz ve sağlıklı bir hamster olarak dönüyorum evime…

Televizyonumu İstiyorum...............

2009-06-09T11:00:00.000-07:00

Image by Midnight-digital via Flickr

Son zamanlarda hiç TV seyredemediğimi farkettim. Büyük bir kayıp değil esasen ama artık hakkaten katlanamıyorum. Bugün yemek yerken annemlerin izlediği ve benim de dolaylı olarak maruz kaldığım diziler hakkında bir şeyler söylemek istiyorum. Aslında çok ilginç hepsinin konusunu, karakterlerini filan biliyorum bir şekilde.
1. Küçük Kadınlar: Öncelikle Allah bunların belasını versin… İliğimizi kemiğimizi sömürdüler. Ya 4 tane kızın başına daha ne kadar felaket gelebilir. Şu ana kadar olanları sayıyorum. Taciz, tecavüz, iftira, iftira sonucu hapis, mafya çatışması, küçük kardeşin velayetinin alınması, parasızlık, birinin kalp hastası olması. Ne öğreniyoruz bu diziden? 4 tane kadın pardon düzeltiyorum “kız” asla ama asla hayatta tutunamaz. İllaki yanlarında bir erkek figürü olmalıdır. Çalışıp, kazanıp okumak yoktur. İlla birileri birilerine tecavüz filan etmelidir.
2. Yaprak Dökümü: Bu dizinin adını “Kızlarım Nasıl Orospu Oldu?” olarak değiştirmek istiyorum. Yaprak dökümü de talihsiz serüvenler dizisi (A series of unfortunate events)tadında bir yerli dizimiz. Bakın dizi diyorum kitap uyarlaması demiyorum. Bu diziden ne öğrendik: Bu devirde kardeşine bile güvenmeyeceksin.
3. Aşk-ı Memnu: yada “3 Ayda Yengeme Nası Çaktım” buna da kitap uyarlaması demiyorum, diyemiyorum. Fakat Kıvanç Tatlıtuğ’un eşsiz oyun gücü diziyi izlettiriyor sevgili okur. Bana şerefsiz dediğinizi duyar gibiyim. Neyse.
4. Annem: Bu dizi bitti sanırsam ama bir çift lafım var. Nasıl bir sapık zihniyettir bunu yazan, yöneten, oynayan. Bir dizideki bütün kadınlar nası aynı anda hamile kalabilir? 17 yaşında hamile kalan genç kız nasıl okulundan alınıp güle oynaya evlendirilir- hemide politikacı baba ve mühendisimsi anne tarafından?Bu dizide bir tane korunan adam yok mu lan? Yok mu bizim memleketimizde prezervatif, doğum kontrol hapı, sinyal lambası takoz veyhut çekme halatı. Lan Afrika’da bile adamlara bunlar çoğalmasın birbirine hastalık bulaştırmasın die köy köy gezip anlatıyor adamlar. Bu dizide İstanbul’un göbeğinde millet dokuz doğuruyor. Korunun lan ey halkım. Bu diziden ne öğreniyoruz: Tüm doğum kontrol yöntemleri anlamsızdır, hatta yoktur lan ole bişi; kürtaj yaptırmak ise hem çok büyük bir günahtır hem de insanı derinden zedeler. O yüzden siz ne olursa olsun doğurun..çoğalın…üreyin..
Bizim evde şu an için genelde izlenen diziler bunlar. Her akşam insanlar işinden gelip bunları izleyen yurdum insanının psikolojisi ne ayaktır bilemicem. Amacım zaten sosyal mesaj vermek değil , bana da düşmez sadece bizim evde izlenmesin abi artık. Yeter lan!
Eskiden ne güseldi. Bizimkiler vardı. Hiçbişey olmuyodu dizide ama böyle psikopatlıklar da yoktu. Süper Baba vardı, Şehnaz Tango. Sona Zeki-Metin’in dizileri Hastane filan. Abi Olacak Okadar bile daha iyiydi..
Televizyonumu istiyorum. Okuldan eve geldiğimde izleyip kafa dağıtmamı, gülmemi sağlayan televizyonu geri istiyorum.

İyi ki doğdum!

2009-06-09T10:53:00.000-07:00

Image by clevercupcakes via Flickr

24 yaşında oldum lan.....oha
Olsun ama pasta yimek güsel

Karga Karga Gak Dedi….

2009-06-06T11:40:00.000-07:00

Image by jessicafm via Flickr

Dün cep telefonum acı acı çalmaya başladığında iş yerindeydim. Aslında telefonum acı acı filan da çalmadı. Sadece bu kalıbı cümle içerisinde kullanmak istedim; yoksa telefon melodim gayet neşeli (Lucid Dreams). Neyse konumuz bu değil; ekranda “Abim” yazısını görünce boktan bir durum olduğunu hemen anladım. Yanlış anlaşılmasın canım biraderimi çok severim ama beni asla hayırlı bir iş için aramaz. Üç seçenek vardır:
1. Bana iş kakacak
2. Süper saçma ve alakasız bir soru soracak.
3. Anneme bir şey oldu. Tabi ki bu en korktuğum seçenek.
Açar açmaz “Müsait” misin dedi- ki genelde demez, “Evet, müsaitim . Nooldu?” dedim-ki genelde demem. “Kızım ananı karga gagaladı! Naapmamız lazım bu durumda ?” dedi. Birkaç saniye kendimi tuttuktan sonra manyak gibi gülmeye başladım. Olayın özü şu bizim valide markete giderken sayko bir karganın saldırısına uğramış, kafadan birkaç gaga darbesi yemiş. Bu durum küçücük ailemizde bir infial yarattı. Zira arı sokması, köpek ısırığı, kedi cırmalaması gibi muhtelif hayvansal tacizler konusundaki dağarcığımız maalesef karga gagası konusunda yetersiz kalıyordu. İnternete baktım “Karga gagalaması” diye aratınca ne alakaysa dini siteler çıkıyor. Böyle de bir açık var demek ki internet aleminde. Buradan da böyle bir hizmetimiz olsun.
Efem şöyle herhangi bir uçan mahlukatın saldırısına uğradığınızda en yakın mümkünse “özel” hastaneye gidiyorsunuz. Doktur bey gagalanan veyahut cırmalanan yerlere batikon döküp size tetanos aşısı yapıyor. Sonacıma bu hizmet için 50 TL ödüyorsunuz. Bu kadar. Kuş gribi yada kuduz tehlikesi falan da yokmuş bu arada.
Yalnız bu aralar kargalardan biraz uzak durmakta fayda var zira bugün Bostancı semalarına 2 martı ve bir kırlangıcı önüne katıp kovalayan tek bir karga gördük. Üreme mevsimi mi, çıldırma mevsimimi anlayamadım. Yada hayvancağızlar “lan zaten 100 küsur sene yaşıyorum, ilişmeyin tillahınızı ..krm” gibi kurtlar vadisimsel bir sürece giriyorlar.
Kısacası bu aralar kargalardan uzak durun, benden size dost tavsiyesi.

Ah Grotesk İstanbul!

2009-06-03T11:08:00.000-07:00

Image by Oberazzi via Flickr

Alkım’ın yaptığı indirimle beraber 4 yeni kitabı indiregandi yaptıktan sonra içimi tarifsiz bir film festivali görmüş entel sevinci kapladı sayın okuyucu. Bugünkü yazımı TRT2’ de yayınlanan “Akşama Doğru” tandansında yazacağımı sanırım çoktan farkettiniz.
Hemen girizgahımı yapıyorum elimden bırakamadığım kitabın adı “Puslu Kıtalar Atlası” ve yazarı İhsan Oktay Anar. Kitapta daha önce hiçbir yerde okumadığınız fantastik, komik ve dahi ürkünç bir İstanbul var. Sanırım bu sıfatları “grotesk” başlığı altında toplayabiliriz. Konusunu filan anlatıp olayı Lise 3 edebiyat dönem ödevi kisvesine büründürecek değilim. Sadece alın okuyun iyi kitap; İstanbul’un aslında ne kadar fantastik bir şehir olduğunu anlatıyor bence.
Aslında nasıl gizemli bir şehirde yaşadığımızı ilk Kız Kulesi’nin hikayesini dinlediğimde anlamıştım. Aşırı korumacı babanın öleceği kehanet olunan kızını denizin ortasındaki kuleye hapsetmesi, kimselerle görüştürmemesi ve sonunda kızcağızın ”yılan sokması” sonucu ölmesi. Birgül’in toplumsal cinsiyet dersiyle yıkanan beynim aslında bu yılan sokmalı hikayenin altında sağlam bir metafor olduğunu , o yılanın bildiğimiz yılan olmadığını düşündürmüyor değil.
Neyse asıl konumuza dönecek olursak asıl ilgimi çeken mevzu “İstanbul’un Tılsımları”. İlk defa Zülfü Livaneli’nin Leyla’nın evi kitabında okumuştum. Leyla evine tekrar kavuşabilmek için bu tılsımları gezip onlardan yardım istiyordu. Çok ilgimi çekti internette araştırmaya başladım gerçekten varmış böyle bir şey. Birkaç ay önce de National Geographic konu etti tılsımları.

İstanbul’u koruduğuna inanılan Bizans döneminden kalma 15- Evliya Çelebi’ye göre 24- ayrı tılsımlı sütun varmış. Hepsini yazmıcam ama bazılarının hikayeleri çok ilginç:
ARKADİUS SÜTUNU
Cerrahpaşa Avratpazarında bin parça beyaz mermerden, minare gibi içi boş merdivenli yüksek bir direk vardı. Tepesinde peri yüzlü bir heykel duruyordu. Efsaneye göre yılda 1 defa bir feryat koparırmış. Yeryüzünde ne kadar kuş varsa o heykelin etrafında dönermiş. Kuşların binlercesi yere düşer, halk da bunları toplayıp yermiş.
KIZTAŞI
Saraçhânede Büyük Pozantin'in kızının mezarı üzerine dikilmiştir. Kıztaşı diye bilinen bu tılsımlı sütun, imparatorun kızını yılanlardan, çiyanlardan ve karıncalardan korumak için dikilmişti. Fakat yine kendisi için yapılmış olan Kız Kulesinde otururken, bir üzüm sepeti içine gizlenmiş olan ve üzümlerle beraber Kızkulesine gelen zehirli bir karayılanı tarafından öldürüldü. İmparatorun kızını ne sütun koruyabildi, ne de kule. Bence adı “Kaderde varsa ..mek neye yarar üzülmek taşı da olabilirmiş.)
SİNEKLİ SÜTUN
Koca Mustafa Paşa Altımermer'dedir. Altı tane mermer sütunun herbiri, eskiden yaşamış olan bilginler tarafından yaptırılmıştı. Bunlardan birinin üstünde sürekli vızıldayan bir sinek resmi vardı. Bu sütun sayesinde İstanbul'a sivrisinek girmediğine inanılırdı.

VEBA SÜTUNU
Sultan Bayezid Hamamının altında 4 köşeli bir sütundu. Bu sütun sayesinde şehre tâun (vebâ) mikrobunun girmediğine inanılırdı. Bayezid Hamamı yapılırken bu tılsımlı sütun yıkıldı. Söylentiye göre o anda Sultan 2. Bayezid'in bir oğlu vebâdan öldü ve şehirde vebâ salgını başladı.
ÖRME SÜTUN
Sultanahmet Meydanında, Milyobar (Örme Sütun) denilen bir anıttır. 300 bin taştan yapılma bu sütunun tepesinde çok güçlü bir mıknatıs varmış. Bu mıknatıs İstanbul'u depremlerden korurmuş.
Bunların yanı sıra şehri akrepten, yılandan, çiyandan, saldın hastalıklardan koruyan, sevgilileri barıştıran yararlı sütunlar olduğu gibi “kocoloz” cadılarını salıveren, bakire olmayan kızları haber veren, karı kocanın ayrılmasını sağlayan süper şerefsiz tılsımlar da varmış tabi.
Bunların bir kaçı halen ayakta fırsatım olduğunda ziyaretlerine gidip teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Zira İstanbul bu kadar doğal afet, çarpık yapılanma ve Vandallığa rağmen içindeki milyonlarca psikopatla hala ayakta kalabiliyorsa bence bu tılsımlar işe yarıyor demektir.

Karpuz Zamanı

2009-06-01T12:59:00.000-07:00

Dünyanın en az okunan blogunun sefkili saadık okuyucuları, 5 kişilik okuyucu kitl

Image via Wikipedia

emin güzide sakinleri nassınız? İyisinizdir inşallah...

Bu akşam sevgili validem sokağımızın biricik marketi şoktan "seçtirerek" aldığı karpuzu bize zorla yedirmeye kalktı. Normalde karpuz kavun gibi bilimum sulu zırtlak meyveyi çok sevmeme rağmen maalesef bu "şoktan seçmeli" karpuzu yiyemedim. Allah aratmasın (mümin simen) yemeye çalıştığımız cisim, karpuz değildi. Bir mantar, herhangi bir sebze hatta bir kuş ya da bir uçak bile olabilirdi ama karpuz değildi. Bize ne lan senin karpuzsal sıkıntılarından diyebilirsin sayın okuyucu. Hatta sana sen dediğimi de farketmişsindir. Samimi bir hava yaratmaya çalılıyoruz burada olacak o kadar.

Her krizin aslında bir fırsat olduğu düşüncesinden yola çıkarak bu konuda yazmaya karar virdim. Konumuz "nasıl karpuz seçilir?". Hatta biraz entelleştirelim bu çalışamızı "serbest piyasa bağlamında karpuz seçim sorunsalı"

Efenim yaptığım araştırmalar sonucunda birkaç değişik yaklaşım belirledim:

1. Dışavurumculuk: Yani karapuzu seçmek için dış görünümünden faydalanmak "Tatlı ve sulu, olgun bir karpuz seçmek için kabuğunun renginin parlak değil, mat olmasına ve tırnağınızla hafifçe kazıdığınızda yeşil kısmının kolayca çıkmasına, toprağa oturan kısmının renginin açık sarı olmasına, beyaz veya yeşil olmamasına dikkat edilmesi gerekir. Eğer kesmece karpuz alacaksanız içinin renginin parlak kırmızı, çekirdeklerinin de koyu kahverengi veya siyah renkte olmasına dikkat edilmeli.". Tabi meyveyi bu kadar taciz ettikten sonra manav ya da market görevlisi olayı namus meselesine çevirip hala arıza çıkarmadıysa karpuzunuzu alıp mutlu mesut evinize dönebilirsiniz. Size hayatta başarılar diliyoruz.

2.Malavurumculuk (Vibrasyon tetiklemeli sonar algılama): Bildiğin tokatlıyoruz abi..Ama çıkması gereken ses konusunda kamuoyunda bir fikir birliği mevcut değil. "Şap şap" diyeni de var "tap tap" diyeninde. Sanırım davudi bir ses bekleniyor karpuzdan.

Bu iki yöntemi de uyguladıktan sonra hala aldığınız karpuz kelek çıkarsa. Sakın bana filan getirmeyin. Kalbinizi kırarım.. Ben şimdi gidiyorum; kelek karpuzun ortasını didiklicem belki orası tatlıdır...

Ben imkansız aşklar için yaratılmışım....

2009-05-31T13:56:00.000-07:00

Bu gece sizinle aramda çok uzun bir mesafe olmasa da aslında benden çook uzaklarda olan bir şeyden bahesedeceğim....Onu özlüyorum, o kadar özlüyorum ki sevgili okur bir atı bile özleyebilirim. Biliyorum o çok yakınımda, mutfağımdaki dolapta ama ona erişemiyorum....

O... Fiskobirlik fındık ezmesi... Diyet yapmalıyım...çağırma beni noolur, bihterleşme...

Dün gece rüyamda gördüm hatta..Kocaman bir dilim ekmeğin üstüne sürüp yiyodum seni yanında sıcacık çayımla. Sonra bir dilim bir dilim daha. Ani şeker yüklemesinin beynime doğru yükseldiğini, vücudumu manasız bir enerji ve mutluluğun sardığını hissettim.

Kan ter içinde uyandım...Herşey bir rüyaymış. Kalktım mutfağa yürüdüm emin adımlarla...Buz dolabına yöneldim..Bi bardak su doldurup içtim...

90'lı Yılların Gruplarına Gugıllama

2009-05-30T02:07:00.000-07:00

Dün sabah işe gtimek üzere hazırlanırklene bilinç altım şöyle bir şarkı kustu "90 lı yılların aşkı bu konforlui hızlı ve tüketen...90'lı yılların aşkı bu bişey bişey bişey..." . İlkokulda filandım sanırım bu şarkı çıktığında. Sabahleyin servise binmeden evvel televizyonda bole yeni yeni pıtırcıklanan rock guruplarının klipleri dömerdi. Bu garibanların klipleri gün içinde asla gösterilmez. Sabahın 6-7 si gibi aynı sıra ile bir gösterilirdi (Rokçı uyumaz!). Sonra aklıma takıldı peki ne olmuştu bu sabah ezanı rakçılarına?

Hemen bi gugıllama yaptım. "90 lı Yılların Aşkı" şarkısını Mask isimli grup söylüyormuş. Sona noolmuş peki Mask'a bilmiyoruz. Hatta Kapılar ardında diye de bir şarkı vardı (Kapılar ardında yaşam kapılar ardındaaa) o da Mask'ın mış. 95 çıkışlı albüm de aynı adı taşıyormuş. Güsel sesli vokalist ablanın da ismi Ebru Kalabaş mış.

Sonra başka klipler de vardı dönen. Mesela Grizu diye bir grup vardı. Uzun saçlı ve fakat ruj sürmüş genç erkek vokalistiyle tazecik dimağıma kazınan bu grup 1993 'de kurulmuş; ilk ve son albümleri Tuzlabuz dağıtım yetersizliğinden filan coflamış ama grup halen müzik yapmaya devam ediyormuş. Kafama kazınan şarkı ve klip ise "Bütün Bunlar Düş".

Acil Servis'in muhteşem introlu şarkısı "Hey Bebek" (Hey bebek götür beni o temmuz akşamınaaaa), Merküri diye bi grup o yıllardan aklıma takılan ama şu anda arama yapmaya üşendiim gruplar.

Tanıdık simalar da vardı. Mesela Kargo (henüz Koray Candemir vokalistleri olmamışkene) "Yıllar Sonra". Yazarın kişisel notu: "Kim derdi ki kuçuk simen büyüyünce klibe mekan olmuş okulda okuyucak.. Hayatındaki en önemli insanları o okulda bulacak.." Sonra Mor ve Ötesi'nin ilk ve bence en bayık dönemleri...Sevenlerini tenzih ederim, lütfen kafama vurmayın.

Şebnem Ferah, Özlem Tekin gibi neredeyse çıktığı anda patlayanlara hiç değinmiyorum müsaadenizle.

İşte böyle böyle şeyleri dinnerken gelirdi servis.. Ben çantamı sırtıma vurur, İstanbul'un doğalgaz öncesi kükürt esanslı sabah kokusunu içime çeke çeke okuluma giderdim. O zaman Petek Dinçöz, İsmail YK fln yoktu; güzel günlerdi..

CEPÇİ

2009-05-28T11:54:00.000-07:00

Bu sabah Kozyatağı Üsküdar minibüsümde tın tın işime giderkene radyodan Ciara isimli kıwrak yawrunun cıstak cıstak son şarkısı Love Sexy Magic'i dinneyip, "lan bugün de ne sıcak yaptı anam" diye düşünürken aniden otobüsteki bir hanım kızımız en tiz ve dahi cırlak sesiyle "Terbiyesiz sen!" diyerekten feveran etti.. Tabiki olayın hemen bir fordizm wakası olduğu geliyor akla ama öyle değilmiş Yenisahra civarını mesken tutan yeni bir çetemsi milleti çarpıomuş. Cepçi olacak terliksi heywan anında arabanın kapısından dışarı atıp topukladı..İstanbul'da artık alışılmadık bir durum değil cepçi de kurban da artık o kadar cool yaklaşıyor ki olaya. Ve herşey o kadar hızlı dönüyor ki eski haline..Olaydan 10 dk sonra herkes bu konuyu konuşmayı kesti, ben kulaklığımı geri taktım başka bi kıç sallamalı zenci şarkısı dinnemeye başladım.

Time goes by so slowly

2009-05-26T11:24:00.000-07:00

Bloga Hintli girmiş lan! Aneem meşur mu oluom lan yoksa. Bu arada Hinli arkadaş! "Namaste Bebişim!". Orda saat kaç şimdi.? Bu soru son zamanlarda hayatımın çok büyük bir kısmını kaplamaya başladı. Sevdiceki Amarıga'ya yolladığımdan kelli böyle. Sabah kalkıyorum 7.00 de (am) direk bilgisayarımı açıyorum. İşe gitmeden o arada konuşabiliyoruz bir de akşamüzeri 4.oo gibi (pm:). Fakat hala bu saat farkı olayına aklım eremedi; kafam da almıo. Nası oluo lan?. Yani nası olduğunu coğrafi olarak biliom da reel anlamda nasıl oluyorda oluyor yani. Bence 21. yüzyılda hala saat farkı gibi şeylerin yaşanması çok yanlış. Bi çözüm getirilmeli yaane (sarışın değilim ben bu arada)

Demem o ki insanın sevdiğiyle arasına mesafelerin yanı sıra bir de saat farkının girmesi çok fena. Sanki iki ayrı galakside yaşıyor gibiyiz. Orada gündüz burada gece, orda zenci var burada yok falan. Matematiksel anlamda tam bir dangoz olduğum için blogun altına 2 saat koydum biri O'nun olduğu yerin diğeri buranın zamanını gösteriyor..Tek ortak noktaları ikisinin de çok yavaş ilerlemesi.

Hem ben daha zaman kavramına bile bir anlam verememiştim ki...Nası tanımlayabileceğini. Hissedemiyorsun ama geçiyor gidiyor biliyorsun. Dur Vikipedi'ye bakim...Baktım diyor ki: "Zaman, ölçülmüş veya ölçülebilen bir dönem, uzaysal boyutu olmayan bir kontinyum."..Hee sağol be anam..Çok yardımcı oldun valla. Böle kontinyum şeylerle uğraşamıcam..Nese can eriği kadar beynimi bunlarla yormayayım. Saat burda 10 orada iki neyse yatayım ben. Belki karga bokunu yemeden konuşabilirm iki gözümün çiçeğiyle

2009-05-25T11:30:00.001-07:00

Yorucu geçen bir günün ardından...(daha klişe olamazdım)

2009-05-25T10:39:00.000-07:00

Biraz önce geldim eve. Yimemi yidikten sonra şu blog şeysini az bi kurcalıyayım dedim.

Her sabah yaklaşık 7.30 gibi evden çıkıp 15 dk kadar minibüse binmek için yürüyorum. Öncelikle burada İstanbul minibüsleri ve minibüsçülerine kalbimin en derin yerlerinden seslenmek istiyorum..Ölün lan! tek istediğim sadece ölmeniz..Basit yani.. Yok benim babam, abim, kaynım minibüsçü die çıkanınız olusa alnını karışlarım. Trafiin, yolcunun, yayanın ağzına sıçıp bide para kazanan bu güzide insanlara yasin okunmaz sanırım. Nese gödüğünüz gibi bu münübüs konusunda yaralıyım hafiften bi duygu seli oldum.

Aslında sadece minibüsler değil sorun, otobüsler, vapurlar, motorlar, doluşlar ...onlarca insanın tavuk gibi sıkış tıkış gittiği gitmeye mecbur da bırakıldığı abuk ve saçma toplu taşıyamama sistemi. Hele bir de metrobüs diye birşey var. Sanırım en büyük hayal kırıklığım da budur. Ben metrobüsü ciddi ciddi metromsu bişi sanıodum lan! Olum bu bildiğimiz otobüs. Zaten gidemiyormuşlarda yanlış almışlar (biliosunuzdur zaten). Hatta bunların fenafillah durakları var e-5 de. Orada biriken insan yığınını gördükten sonra Kavimler Göçü'nün nasıl birşey olabileceği ilk defa gözümde canlandı. Metrobüzden kendini atan öncü klanlar otobüslere doluşurken arkada kalıp kendine yer bulamayan artçı kavimler ise minibüsleri zapturapt altına aldı.

Aslında çok seviyorum lan ben yaşadığıkm şehiri. Mesela bi şehri sevebilmenin en iyi ölçütü bana göre koku. Hatta bir sürü şeyi sevip sevmemenin ölçütü. Zira ben herşeyi iyi kötü ayrıd etmeden kokluyorum. İnsanları, yemekleri, anlam veremediğim cisimleri.. Nese bunu başka bi zaman analtırım. İstanbul ise buram buram kokan bi şehit. İyot, çöp, yosun, çiçek(evet çiçek lan bu şehrin her yerinde manyak gibi çiçekçi var), lağım, kebap, toz, kum, ter. Herşeyin karışımı gibi kokuyor sanki. Ama bu şehri bu kadar sevmeme rağmen maalesef bi gün yollarda çıldırıcam. Bi minibüz şöförünün kafasını ısırıcam, bi otobüsün camını indiricem, 3-5 uyuz otobüs teyzesini dövücem...

Bu muhabbet böyelece gider sanırım. Ben yazdım diye İstanbul'un toplu taşıma sorunu çözülmes zaten. Bugükü yazımı otobüste birebir başıma gelen bir olayı anlatarak sonlandırıyorum.

Otobüs: 14B
Zaman: Ben diyim 2002- sen de 2003
Ablam yaklaşık 30-35 yaşlarında bindiği andan itibaren arkasında beliren delüganlı ya arada dönüp pis pis bakmakta ama sonra önüne dönmekte. Bu arada da çocuğun da hatunu ellediği, fortladığı fln yok (fordizim başlıbaşına bir yazı konusudur bu arada); aralarında 15-20 cm mesafe var. Neyse kadın bindikten bir 30 dakika kadar sonra bacım patlar: "Öte get acıh! Üstüme çıhtın". Çocukda sakin bir sesle otobüsün çok kalabalık olduğunu bu sebeple
o kadar yakın olduğunu kendisinin sapık olmadığını belirtti. Fakat gazı alan tipik yurdum çaçaron ablası bik biklenmeye devam etti. Akabinde çocukla aralarında çok fena bir ağız dalaşı başladı. Kadın afıra köpüre konuyu uzata uzata çocuğu cinnet kıvamına getirdi. Sonunda çocuk "Neyine bakacam senin" kabilinden bir laf etti. Sonra anaaam...Ablam koptu, tam anlamıyla delirdi vebu kadar zamandır aklımdan çıkaramadığım şu cümleyi kurdu "De get ule bıraksaydım salıverecedin zırtıma". Neyi nasıl salacaktı pek anlamadım ama o an otobüste ağlayan bebeler bile sustu sayın okuyucu.

İşte bu da böyle bir anımdır....

PiEs: Sonunu iyi bağlayamadım sanırım, nese olduğu kadar artıkın....

Yarın İş var (AQ)

2009-05-24T12:09:00.000-07:00

hayatım boyunca amaçları olan bi insan oldum... Yok anadlu lisesi, yok üniversite, okuldayken çalışmaca fln. Hap yapacak bir işlerim vardı. Gidilmesi gereken yerler, yapılması gereken ödevler tırı vırı...Sonra okul bitti; dan diye iş buldum-şans bu ya..Hayatımın en sıkıcı ve anlamsız son bir yılı işte böyle başladı.. Dayımın deyimiyle "Napıyorum lan ben burda insanı" olmuştum. Muştum değil aslında hala öyleyim. Belki milletin işsizlikten borçtan kendini vurduğu bir dönemde bu benim yaptığım harbi orospu çocukluu ama işten ayrılıyorum. Bir ay sonra sanırım tamamen özgür olacağım...Tabi parasız ne kadar özgür olunursa, ne kadar özgür kalınırsa..Herneyse bu sıkıntılardan sebep gittim pisikolog (lan iyice Amerikan dizisi gibi oldun be simen) haytım boyunca yapmam gereken herşeyi yaptıktan sonra ( okul kazan, okul bitir, iş bul, iyi evlat ol, efendi ol...fln) artık kendime kendi istediğim bir amaç bulmam gerektiğini yoksa bir kaç sene içinde yan basacağımı şiddetle kafama kafama kaktı.... Bi daha da gitmedim zaten.

Bu sebeple bu blog aynı zamanda düz bi insanın kendisine bir amaç bulmasının da hikayesidir. Diyerek bu akşamki yazımı sonlandırır. Hepinizin gözlerinden öper ellerindne sıkarım...Daha gidip kendime yarın için iş kıyafeti seçicem...Iyyy kumaş pantolon kımıl kımıl..

2009-05-24T12:00:00.000-07:00

Yanlız şöyle bi durum var ki ben bu blog müessesesine pek de hakim değilim. Hatta bu hiç bilmediğim bi mevzu olmadığını itiraf ediyim. "Ulan zevzek madem bilmiosun bu boku nie bu işe giriosun" diceksiniz şimdi sayın okur. Tarbiyesizlii böle en baştan ele alırsanız kalbinizi kırar ağzınıza sçarım sewgili okur. Lütfen terbiyemizi takınalım. Öğrenicez yavaş yavaş...

Aha açtık blogu peki ya şimci?

2009-05-24T11:37:00.000-07:00

Allahım.Sonunda benim de bidene blogum oldu yalebbim...Sana şükürler olsun....

Aklımda anlatmak istediim bissürü şey var ve fakat neresinden başlasam bilemiyorum. Nese ben bi başliim arkası gelir işalla..
İçinizden " Ne anlatacaksın ki bre deyyus, ne numaran var ki senin?" dediğinizi duyar gibiyim sevgili blog okurları. Aman sanki sizin hayatınız çok eylenceli.. Okumazsanız da canınız saolsun napıyım...

Heh işte konsept bu aslında düz insanın normal maceraları...süpriz yok abicim burda ama seçmece var.. dıklayın sağ üst koşeye çıkarım hayatınızdan.. Ama bence az durun güzel şeyler anlatıcam...ilginç şeyler....